Fjögur ár frá inn­rás Rússa: Sorg sé ekki nógu stórt orð

„Maður er dofinn og þetta er erfitt, sérstaklega í ár því núna eru fjögur ár síðan stríðið hófst en ég er einn heima í kofanum. Það komu upp veikindi í fjölskyldunni svo konan mín þurfti að vera með fjölskyldunni sinni í Odessa. Ég er einn í kofanum og það er svakalega skrýtið að vakna einn hérna,“ segir Óskar í viðtali í Bítinu á Bylgjunni.

„Þetta er tíminn sem maður fer að hugsa til baka. Allt sem maður er búinn að sjá og upplifa og hvernig heimurinn er búinn að bregðast við og hvað maður er vonsvikinn yfir viðbrögðunum.“

Myglaðir ávextir

Hann segir það sem sitji í honum eftir fjögur ár séu viðbrögð og ákvarðanir sem hafa verið teknar hvað varðar aðstoð heimsbyggðarinnar.

„Það kom svo seint og þá var það bara útrunnið. Þetta er eins og að kaupa ávexti og geyma þá svo inni í skáp í nokkra mánuði. Þegar vopnin eru loksins komin þá eru Rússar löngu búnir að bregðast við því.“

Óskar segir Íslendinga góða í að gagnrýna aðra og eigi erfitt með að líta í eigin barm. Hann tekur fram að íslenska ríkið hafi staðið sig vel og verið öflugt í stuðningi sínum við Úkraínu en hefði verið hægt að gera mikið meira mun fyrr.

„Ef þú lítur á þetta hlutfallslega hefur Ísland, miðað við aðrar Evrópuþjóðir, verið mjög lágt á listanum.“

Lýjandi starf

Í dag verður minningarathöfn í Úkraínu til að minnast þeirra sem fallið hafa. Kristrún Frostadóttir, forsætisráðherra Íslands, er meðal viðstaddra auk leiðtoga á Norðurlöndum og Eystrasaltsríkjunum.

Óskar telur það ólíklegt að hann fari á athafnirnar þar sem hann vakti lofthelgina. Dagurinn sé enginn fagnaðardagur.

„Ég var í gær að reyna að setja það í orð hvernig mér líður, hvað er í gangi í höfðinu á mér á þessum degi og sorg er ekki nægilega lýsandi. Maður er einhvern veginn tómur og fer að hugsa. Þetta er dagur sem maður er bara orkulaus,“ segir hann.

Óskar lýsir því hvernig hann hafi stanslaust reynt að komast í samband við fólk á Íslandi frá upphafi stríðsins til að bæði fræða það um stöðuna og reyna að koma saman sjálfboðaliði í Úkraínu. Slík vinna sé lýjandi.

„Frá því ég opna augun á morgnana og þangað til ég fer að sofa á kvöldin er ég að reyna að gera eitthvað.“

Rússar stundi „mulningshernað“

Hann segir erfitt að meta hvort Rússar séu að vinna eða tapa, það fari eftir því hvaða mælistika sé notuð.

„Rússar hafa verið að tapa stríðinu en það fer eftir því hvar þú setur mælistikuna. Að vinna landsvæði, er það að vinna? Rússar eru að tapa að meðaltali þúsund manns á dag og hafa verið síðastliðin ár,“ segir Óskar.

„Það er ekkert búið að gerast hjá þeim og þeir eru að henda þúsundum, tugum þúsunda í mánuði, oft á borg til þess að reyna ná henni og þeir eru ekkert að ná neinu á endanum. Staðan er sú að Rússar halda bara áfram þessum mulningshernaði eins og ég kalla það.“

Rússar séu að reyna ná borg í austurhluta Úkraínu og séu búnir að koma sautján þúsund manna herliði í kringum borgina, sem eru fleiri en voru í upphaflegu innrásinni. 

„Þeir eru búnir að vera að dúndra á hana. Þetta er pínulítil borg, þeir eru búnir að tapa held ég þreföldu eða fjórföldu magni af fólki sem bjó í borginni til að ná henni.“

Óska eftir jólasveininum

Í lok viðtalsins segja þáttastjórnendur Bítisins að þeir óski þess að stríðinu fari að ljúka.

„Heimurinn endar öll viðtöl á að segja þetta. Segja, við óskum nú að þetta fari að klárast, eins og að óska eftir að jólasveinninn komi. Það verður bara að gera eitthvað,“ svarar Óskar.