Að stíga eitt skref til baka

Í heimi glundroða, hávaða og ógnarhraða, er auðvelt að týna sjálfum sér.

Að missa tenginguna við eigið hjarta, að gleyma hver maður er, hvað skiptir máli og á hvaða vegferð maður raunverulega er í lífinu. Kannski einmitt þess vegna hefur aldrei verið ríkari ástæða en einmitt núna til að stíga eitt skref til baka.

Í ró og kyrrð með sjálfum þér, frá amstri dagsins með hugan mjúkan og opinn, býð ég þér að ímynda þér að þú stígir eitt skref til baka. Horfðu yfir líf þitt með mildi eins og þú værir áhorfandi. Hvað sérðu? Hvernig líður þér þegar þú horfir yfir vegferð þína? Getur þú séð ákveðin mynstur sem hafa mótast með tímanum? Getur þú séð hvernig það sem þú hefur hugsað og valið í gegnum tíðina, hvernig ákvarðanir þínar og athafnir, stórar sem smáar, hafa leitt þig hingað, á þann stað sem þú ert á í dag?

Spurðu sjálfan þig með hlýju og forvitni:

Er lífið mitt eins og ég óska mér?

Finn ég fyrir gleði, ást, tilhlökkun og frið í hversdeginum?

Er lífið sem ég hef skapað mér að gefa mér innri næringu og tilgang?

Ef svarið er nei, hvers vegna?

Er eitthvað sem hjartað þitt er að biðja um? Ef svo er, ertu þá tilbúin(n) að hlusta, virkilega hlusta?

Líf okkar verður ekki til af tilviljunum eða örlögum sem við höfum enga stjórn á. Líf okkar er nákvæmlega það sem við gerum úr því sjálf. Við berum alla ábyrgð á því hvar við erum stödd og hvernig okkur líður. Eflaust stingur það margan að lesa þetta og kannski það fyrsta sem kemur upp í hugan er: en það sem gerðist var ekki mér að kenna, margt sem hefur gerst í lífi mínu hefur verið ósanngjarnt og þess vegna er líf mitt eins og það er, sem dæmi: líf mitt er ekki gott eða ekki eins og ég hafði hugsað mér af því að aðrir/utanaðkomandi áhrif skemmdu fyrir. Sannleikurinn er að stundum er lífið einfaldlega ekki sanngjarnt. Það getur verið ótrúlega erfitt. Það getur brotið hjarta okkar, aftur og aftur. Valdið okkur vonbrigðum, sársauka og missi.

Á endanum er það þó alltaf í okkar eigin höndum hvernig við mætum því sem gerist. Við stjórnum ekki alltaf því sem verður á vegi okkar, en við eigum val um hvernig við bregðumst við, og það val er öflugt og breytir öllu. Við getum valið að festast, að halda í sársaukann, vera bitur, kenna öðrum um, og lifa áfram með þungan í hjartanu. Eða við getum þegar við erum tilbúin, ákveðið að horfast í augu við það sem var ósanngjarnt, viðurkennt sársaukann en samt valið að halda áfram.

Án þess að láta það sem særði okkur halda áfram að stjórna lífi okkar. Velja að láta það þroska okkur og efla og mýkja hjarta okkar í stað þess að herða það. Þetta getur í einhverjum tilfellum kallað á algjörlega breytt hugarfar, þor og hugrekki að skoða hugsanir okkar, ákvarðanir, viðbrögð og gömul mynstur sem eru kannski löngu orðin úrelt, og standa í vegi fyrir að við getum vaxið og dafnað. Lífið á ekki að vera sífelld endurtekning eða strit og volæði eða hjá sumum bið eftir næstu helgi. Hvort að það er vont veður eða gott veður á ekki að hafa áhrif á líðan okkar.

Sterkt, heilbrigt og jákvætt hugarfar ásamt sjálfskoðun gerir okkur að sterkum einstaklingum sem lifa innihaldsríku lífi, uppskera gleði, sátt og frið í hversdeginum.

Hugarfar okkar er nefnilega það öflugasta sem við eigum það getur gert líf okkar dásamlegt, innihaldsríkt og gefandi eða ömurlegt, niðurdrepandi og sorglegt. Valið er alltaf okkar. Einmitt þess vegna er svo mikilvægt að staldra reglulega við. Að stíga eitt skref til baka og taka stöðuna, hef ég villst af leið eða er ég þar sem ég vil vera.

Að lokum:

Það sem þú hugsar,

verður að orðum.

Orðin verða að verkum.

Verkin verða að hegðun.

Hegðunin mótar karakter þinn.

Karakterinn (hugarfarið) mótar líf þitt.

Mundu að krafturinn býr innra með þér, í hverri hugsun, í hverju skrefi sem þú tekur.

Höfundur er nemi í skapandi skrifum við Háskólann í Malmö.