Kristín á sjö­tugs­aldri og enn að bæta sig: „Amma Iron man“

Það að þreita Iron Man keppni er ekki á færi allra, afl­raun sem inni­heldur langa kafla hjólandi syndandi og hlaupandi. Eftir að hafa klárað Land­vættina hér heima með eigin­manni sínum Jóni Axels­syni sex­tíu ára gömul vann Kristín til verð­launa í sinni fyrstu keppni.

„Þá er ég í raun ekkert búin að vera gera í tuttugu til þrjátíu ár annað en að vera í fjall­göngu­hópi þegar að ég var fimm­tug. Þá klifum við alla helstu tinda landsins, mjög langar ferðir. Jón Gauti Jóns­son fór fyrir þeim hópi. Flottur og góður félags­skapur.

Og í dag þegar að ég er að fara hefja langar keppnir hugsa ég alltaf með sjálfri mér: „þú ert búin að gera þetta áður, þú ert búin að fara í tuttugu tíma fjall­göngu eða hvað sem er.“ Ég er með það hald­reipi að hugsa að ég geti þetta alveg.“

Á palli í sinni fyrstu keppni

Kristín bjó hins vegar að reynslu frá því að keppa í þríþraut.

„Ég varð að þjálfa allt upp. Ég átti ekki einu sinni hjól þegar að ég var sex­tíu ára og var að fara í Bláa lóns þrautina. Það var bara að kýla á þetta. Ég æfði mig bara áður en ég fór í vinnu og svo eftir vinnu. En það gekk rosa­lega vel. Þraut­seigjan og seiglan í mér er þannig.“

Þú endar svo á verð­launa­palli í þinni fyrstu Iron Man keppni?

„Já. Það var mjög sér­stakt. Það var stór hópur héðan sem fór í þessa keppni og ég var sú eina sem endaði á verð­launa­palli. Ég gerði mér kannski ekki grein fyrir því þegar að ég var yngri, í mínum heima­bæ á Ólafs­vík, að yfir­leitt var það staðan líka þá. Það kannski rifjaðist dálítið upp hjá mér eftir á. Að ég hefði upp­lifað þetta kannski sem ung­lingur líka. En þarna er ég komin út í heim og það var svolítið skrítið að það skyldi vera líka raunin þar.“

Samrýnd hjón á sömu vegferð

Sjö keppnum síðar, þar af tveimur heims­meistara­keppnum, er Kristín enn að bæta sig nú 66 ára gömul, þraut­seigjan og seiglan frá heima­bænum Ólafs­vík til staðar og stefnan sett á keppnir nú­mer átta og níu á næsta ári.

„Það er ekkert smá. Ég sá þetta aldrei fyrir þegar að ég byrjaði. En eitt hefur bara leitt að öðru. Maðurinn minn sá um að skrá okkur í þessar keppnir og stundum fékk ég bara tölvupóst þar sem að var stað­festing á skráningu. Að ég væri að fara í þessa og hina keppnina. Sem var ágætt, ég hefði sjálf verið svo lengi að hugsa mig um.“

Þið gerið þetta saman. Er það lykillinn í þessu?

„Al­gjör­lega. En ég sleppi engum æfingum þó svo að hann, sem starfandi sjómaður, sé úti á sjó. Ég þurfti mjög mikið að vera ein að æfa fyrir heims­meistara­keppnina í Nice í fyrra.“

Hvað gefur það þér að vera með honum í þessu brölti?

„Það gefur mér bara allt. Við höfum um nóg að ræða, erum enda­laust að skipu­leggja. Það er ótrú­legur styrkur í því og dá­sam­legt að geta verið saman í þessu.“

Blóð bullaði upp úr skónum

En svona veg­ferð er ekki bara dans á rósum. Það krefst mikils aga að æfa fyrir Iron Man keppnir, álagið er mikið og sólar­hring fyrir keppni á Ítalíu árið 2022 lenti Kristín í krefjandi lífs­reynslu.

„Við komum út tíman­lega. Ég var búin að æfa alveg rosa­lega vel. Þá er spennu­stigið í líkamanum orðið rosa­lega mikið og maður þarf að passa sig og fara í hvíld. En morguninn eftir að við komum út var boðið upp á brautar­skoðun á hjóli. Hún var lengri en ég gerði ráð fyrir. Rétt áður en ég kem til baka að hótelinu kemur ein­hver smá slinkur á mig. Ég datt þó ekki en skil svo ekkert í því þegar ég sé blóð bulla upp úr skónum mínum. 

Ég rétt næ að komast að hótelinu þar sem fólkið var. Þau grípa mig bara þar. Þá var ég búin að missa svo mikið blóð. Þá hafði komið rifa, brot og tognun á vinstri fótinn. Það var bara komin það mikil spenna á húðinni að hún bara gefur sig. Ég enda bara upp á spítala í að­gerð og gifsi. Það var alveg rosa­lega erfitt. Að vera þarna á skurðar­borðinu komin í þetta form á leiðinni að keppa. Það tók rosa­lega á.“

Allar þessar æfingar að baki.

„Þetta fær mann til að hugsa. Þetta er ekki ókeypis. Maður er búin að leggja allt í þetta. Ég sneri þessu bara upp í að vera á hliðar­línunni að hvetja félagana með ís­lenska fánanum á stól fyrir utan hótelið. Hvatti þau áfram þar.“

Hún er með augun á Iron Man keppni á svipuðum slóðum á næsta ári en er nú þegar einnig búin að skrá sig til leiks í keppni, ásamt eigin­manni sínum, á Sardiníu á næsta ári.

Þú átt óklárað verk á Ítalíu?

„Mér finnst það. Þetta hefur blundað í mér og eftir heims­meistara­keppnina í Mar­bella er ég farin að hugsa með mér að klára þetta. Þá verða níu Iron Man keppnir frá. Mig dreymdi ekki einu sinni um þann fjölda í byrjun. Alls ekki. En ég segi að það sé aldrei of seint að byrja. Mér finnst ég hafa efni á því að segja það við aðra. Kýldu bara á það, þetta er ekkert mál. En vissu­lega, þegar að maður er orðin þetta gamall þá stoppar ekki eitt­hvað. Það tekur alltaf lengri tíma að koma sér af stað aftur eftir því sem þú eldist. Það er svo dá­sam­legt að finna það að geta bætt sig á þessum aldri.“

Hreyfingin stuðlar að góðri heilsu

Og Kristín finnur það á eigin heilsu hversu mikið þessi hreyfing hjálpar henni.

„Ég átti við psoriasis gigt að etja og húð­sjúk­dóminn psoriasis. Ég er al­gjör­lega lyfja­laus. Að þurfa ekki að taka inn nein einustu lyf og líða vel er bara al­gjör plús. Meðalið mitt er hreyfingin.“

„Sjáum hvar ég verð sjötug“

En hvað segja barna­börnin um ömmu sem syndir, hleypur og hjólar um eins og ofur­hetja?

„Amma Iron Man. Ömmu­stelpan mín kom með okkur út núna til Dan­merkur fyrr á árinu sem og til Mar­bella. Þau eru stolt. Stolt af ömmu.“

Kristín ætlar aldrei að hætta að hreyfa sig með reglu­bundnum hætti.

„Sjáum hvar ég verð sjötug.“