Ljósagangan í minningu Ólafar Töru: „Í dag eru þrjú hundruð dagar síðan ég tók utan um systur mína“

„Í dag eru þrjú hundruð dagar síðan ég tók utan um systur mína í síðasta sinn. Í dag eru 299 dagar síðan hún tók sitt eigið líf sem bein afleiðing þess ofbeldis sem hún varð fyrir,“ byrjaði Helga Rún Bjarkadóttir, systir Ólafar Töru, ræðu sína á.

Áhersla göngunnar var á stafrænt ofbeldi og las Helga Rún upp athugasemdir sem höfðu verið skrifaðar um systur hennar á netinu. 

„Þú átt fullkomlega skilið að það sé ráðist á þig. Þú ert allt það sem er að í okkar samfélagi. Það kæmi mér ekki á óvart þó að Ólöfu Töru hefði verið nauðgað af pabba sínum. Dreptu þig, wannabe áhrifavaldadruslan þín,“ las hún upp.

„Líklega fannst ykkur öllum óþægilegt að heyra þessi orð upphátt, af hverju er það samfélagslega viðurkennt að þau séu skrifuð á netinu? Stafrænt ofbeldi er ofbeldi, orð hafa áhrif hvort sem þau eru skrifuð eða sögð. Orð hafa afleiðingar.“

Vitnaði í orð Ólafar Töru

Helga Rún segir systur sína ekki talað í kringum hlutina og því hafi hún fengið mikla athygli fyrir orð sín.

„Fólk sem áður veitti málstaðnum enga athygli fór að hlusta. Málefni sem við göngum fyrir í dag krefst þess að við hlustum,“ sagði hún og vitnaði síðan í pistil eftir systur sína.

„Baráttan gegn kynbundnu ofbeldi hefur staðið yfir lengur en ég hef lifað. Konur, sem hafa lifað af þjáningar kvalara sinna, hafa berskjaldað sig inn að beini í þágu breytinga. Þessar konur uppskera oftar en ekki háðar af samfélaginu. Þeim er ekki trúað og þær eru því miður í kjölfarið af því að tala óheflað um ofbeldismenninguna sem hér ríkir útsettar fyrir frekara ofbeldi,“ skrifaði Ólöf Tara fyrir ári síðan, í tilefni Ljósagöngunnar 2024.

Þá birti Ólöf Tara einnig pistil fyrir kertafleytingu á Reykjavíkurtjörn 9. október 2024 þar sem hún lýsti því hvað hún væri reið og sár en jafnframt uppfull af orku til að berjast.

„Ég veit að ég get ekki hætt núna, ég verð að halda áfram fyrir formæður mínar, fyrir vinnukonurnar, fyrir konurnar sem var drekkt í drekkingarhyl fyrir að vera þolendur ofbeldis, fyrir stúlkurnar sem voru vistaðar á Kleppjárnsreykjum og stimplaðar lauslátar, fyrir Áslaugu Perlu og allar þær sem ekki lifðu af, fyrir Gerði, móður Áslaugar Perlu sem lést áður en hún fékk réttlæti fyrir dóttur sína, fyrir þær sem báru harm sinn í hljóði, fyrir sjálfa mig, fyrir framtíðina,“ skrifaði Ólöf.

Helga Rún lauk ræðunni á að spyrja hversu mörg líf þurfi að týnast í viðbót til að kynbundnu ofbeldi sé tekið alvarlega.

„Svo langar mig að spyrja ykkur, venjulegt fólk eins og ég með forréttindi, hversu lengi ætlum við að láta bjóða okkur upp á þetta? Hundrað ár? Þúsund ár? Ég bið ykkur um að fara heim og spyrja ykkur, hvað get ég gert?“