Hörður Ellert lætur reyna á dóm fyrir að nauðga stjúp­dóttur sinni

Hörður Ellert var dæmdur í þriggja og hálfs árs fangelsi fyrir kynferðisbrot gegn dóttur þáverandi sambýliskonu sinnar. Þegar stúlkan var níu til tólf ára braut hann margítrekað gegn henni, meðal annars með því að láta hana veita honum munnmök.

Í dómi Landsréttar segir að Hörður Ellert, sem hefur í gegnum tíðina komið að stofnun og rekstri þónokkurra fyrirtækja, þar á meðal Inhouse, Nostra veitingahúss, Mótherja og Syndis, verið ákærður fyrir að hafa á árunum 2016 til 2019 í ótilgreindan fjölda skipta með ólögmætri nauðung haft við stúlkuna önnur kynferðismök en samræði með því að setja fingur inn í leggöng hennar, getnaðarlim sinn á milli læra hennar og viðhafa samfarahreyfingar, sleikja kynfæri hennar, nudda kynfæri hennar og fróa sér á meðan og í eitt skipti látið hana veita sér munnmök.

Þá hafi hann sýnt stúlkunni klámmyndir og tekið myndir af kynfærum hennar í eitt skipti.

Framburður stúlkunnar vó þungt

Í ákvörðun Hæstaréttar um áfrýjunarleyfi segir að Landsréttur hafi tekið fram í úrlausn sinni að framburður stúlkunnar hefði frá upphafi verið skýr, stöðugur og án mótsagna um þau atriði sem skiptu máli við úrlausn málsins. Fengi framburður hennar stoð í framburði móður hennar og vinkvenna og væri metinn afar trúverðugur.

Framburður Harðar Ellerts takmarkaða stoð í framburði vitna og gögnum málsins, sem hafi rýrt trúverðugleika hans og þar með sönnunargildi.

„Taldi Landsréttur því ekki óvarlegt að leggja framburð brotaþola til grundvallar sakfellingar þrátt fyrir eindregna neitun leyfisbeiðanda.“

Lúti að grundavallaratriði réttarríkisins

Hörður Ellert hafi í áfrýjunarbeiðni sinni fyrir það fyrsta vísað til ákvæðis laga um meðferð sakamála, sem mælir meðal annars til um að hafi ákærður maður verið sýknaður af ákæruefni í héraðsdómi en sakfelldur fyrir Landsrétti skuli verða við ósk ákærða, eða ákæruvaldsins honum til hagsbóta, um leyfi til áfrýjunar nema Hæstiréttur telji ljóst að áfrýjun muni ekki verða til þess að breyta dómi Landsréttar.

Hann telji jafnframt að úrslit málsins kunni að hafa fordæmisgildi um hvort Landsréttur geti notast við það sönnunarmat og þá sönnunaraðferð sem beitt hafi verið. Álitaefni málsins lúti að því grundvallaratriði réttarríkisins að ekki megi dæma menn og refsa nema lögfull sönnun teljist fram komin sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum. 

Í niðurstöðu Landsréttar um sönnun hafi ekki verið gætt þeirrar hlutlægni sem réttarfarsreglur geri ráð fyrir. Dómur Landsréttar sé því bersýnilega rangur efnislega. Þá felist í niðurstöðu Landsréttar frávik frá viðurkenndum sönnunarreglum. 

Loks varði málið gríðarlega mikilvæga hagsmuni Harðar Ellerts og grundvallarmannréttindi um að vera ekki saklaus dæmdur sekur.

Einföld afgreiðsla

Í niðurstöðu Hæstaréttar er vísað til ofangreinds ákvæðis, sem mælir fyrir um að verða skuli ósk ákærðs manns, sem sýknaður er af ákæruefni í héraðsdómi en sakfelldur fyrir Landsrétti, um leyfi til áfrýjunar nema Hæstiréttur telji ljóst að áfrýjun muni ekki verða til þess að breyta dómi Landsréttar.

„Þar sem slíku verður ekki slegið föstu verður beiðnin samþykkt.“