Missti besta vin sinn á Krýsu­víkur­vegi og son í um­ferðar­slysi

Þetta segir Jóhann Helgi Hlöðversson í samtali við fréttastofu en hann missti einn sinn besta vin í umferðarslysi á Krýsuvíkurvegi árið 1981 þegar hann var fimmtán ára.

Þrjú ungmenni létust í banaslysi aðfaranótt mánudags á Krýsuvíkurvegi þegar bifreið hafnaði utan vegar eftir að hafa ekið á yfir 200 kílómetra hraða. Jóhann segir slysið hafa slegið sig illa enda hafi hann hugsað til þess þegar kær vinur hans kvaddi þennan heim alltof snemma.

„Þetta slys snertir mig sérstaklega djúpt vegna þess að Krísuvíkurvegurinn geymir eina af erfiðustu minningum ævi minnar. Ég var unglingur í Hafnarfirði og skólaslitin voru nýafstaðin. Við vinirnir ákváðum að gera okkur glaðan dag og hjóla frá heimilum okkar í Hafnarfirði, inn í Krísuvík og að Kleifarvatni og síðan aftur heim. Þetta hafði verið frábær dagur. En á leiðinni heim breyttist allt á einu augnabliki. Besti vinur minn, Guðráður Bragason, lét lífið þegar ekið var á hann á Krísuvíkurveginum.“

Hann tjáði sig um málið á Facebook í þeirri von að halda umræðunni um umferðaröryggi á lofti. Mikilvægt sé að allt samfélagið taki höndum saman til að stuðla að forvörnum og koma í veg fyrir að hraðakstur verði hluti af akstursmenningu hér á landi. 

Berja má færslu Jóhanns augum hér fyrir neðan.

„Það er náttúrulega hræðilegt ef rétt reynist, eins og heyrist í umræðunni, að það sé að skapast tíska meðal ungs fólks að spyrna, eins og flestir hafa kannski gert einhvern tímann á ævinni. Þetta er á einhverju öðru stigi núna virðist vera. Það er svo stutt á milli lífs og dauða í svona hlutum þannig að þetta sló mig verulega vegna þess að ég á sjálfur slæmar minningar á þessari leið.“

Hann segist vel geta sett sig í spor þeirra fjölda vitna sem voru á vettvangi þegar að banaslysið varð aðfaranótt mánudags. Hugur hans sé hjá þeim og fjölskyldu og öðrum aðstandendum þeirra sem létust.

„Sektarkenndin sem fylgir þessu. Af hverju lagði ég það til að við færum þangað en ekki eitthvað annað? Af hverju var ekki keyrt á mig en ekki á hann? Það voru svona hlutir sem maður burðast með. Það gat alveg eins verið ég og hann. Þess vegna fann ég mig knúinn til að skrifa þessa grein og rifja þetta upp á Facebook.“

Hann tekur fram að þögn um mál sem þessi hjálpi engum og að mikilvægt sé að opna umræðuna. Það þurfi að vekja athygli á hættunum sem fylgja hraðakstri.

„Án þess að dæma eitt eða neitt. Við þurfum bara að horfa fram á við og gera fólk meðvitað um það að þetta er ekki í lagi. Til dæmis það að leika sér að því að vera ekki í bílbelti er eins og að taka þátt í rússneskri rúllettu. Mér finnst eins og það eigi að fjalla um þessi mál með forvarnir í huga. Þetta hefur afleiðingar. Við þurfum að minna fólk á hvað getur komið fyrir.“

Hann segir að það verði að fjalla um mál sem þessi. Banaslys hafi afleiðingar fyrir aðstandendur og samfélagið í heild sinni.

„Auðvitað ætti umferðaröryggisráð að setja áherslu á þetta núna. Koma skilboðum á fjölmiðla hægri vinstri. Þetta er dauðans alvara,“ segir hann og ítrekar:

„Öll mín samúð er hjá aðstandendum. Ég þekki þessa tilfinningu mjög vel, að missa. Þetta er hræðilegt. Það á enginn að lifa börnin sín.“