Beðið eftir að­gerð þar sem kvóti er búinn

Maðurinn minn hefur verið að glíma við brjósklos í baki frá því í júlí í fyrra. Hann er kominn á lista fyrir aðgerð og hefur beðið eftir að komast að. Í byrjun maí fékk hann hins vegar þær fréttir að sá aðgerðakvóti sem Læknastöðin í Orkuhúsinu fékk úthlutað frá Sjúkratryggingum Íslands væri búinn.

Síðan þá höfum við beðið eftir svörum um hvort þau fái auka kvóta, en engin svör hafa borist frá Sjúkratryggingum í um tvo mánuði.

Það sem er svo erfitt að skilja er að lausnin virðist vera til staðar. Aðstaðan er til staðar, sérfræðingarnir eru til staðar og viljinn til að gera fleiri aðgerðir er til staðar, en kerfið kemur í veg fyrir að hægt sé að sinna sjúklingum á biðlista.

Maðurinn minn gæti komist fyrr í aðgerð ef við greiddum hana sjálf, eins og margir eru farnir að gera, en hún kostar um 1,2 til 1,5 milljónir króna. Núna hefur hann beðið það lengi að hann á rétt á að fara í aðgerð erlendis, mögulega í september eða október. Sú leið myndi hins vegar kosta íslenska ríkið um 3,6 til 4,5 milljónir króna. Hvers vegna á að senda fólk úr landi í aðgerð fyrir margfalt hærri upphæð þegar hægt væri að framkvæma hana hér heima?

Eftir því sem ég best veit eru margir á biðlistum eftir sambærilegum aðgerðum. Landspítalinn annar ekki eftirspurninni og þar getur biðtíminn verið 12 til 18 mánuðir. Á meðan reynir fólk að halda áfram að vinna, sinna fjölskyldu og lifa eðlilegu lífi, þrátt fyrir stöðuga verki og tilheyrandi þörf fyrir verkjalyf til að komast í gegnum daginn. Það er líka staðreynd að meðan beðið er geta taugar skaðast með varanlegum afleiðingum.

Ég skil ekki hvers vegna stjórnvöld bregðast ekki við þegar það er hægt að nýta þá getu sem þegar er til staðar. Þetta snýst um líf sjúklinga en ekki bara tölur á blaði. Ég skora á stjórnvöld að skera á þennan hnút og finna fjármagn í bráðnauðsynlegar aðgerðir áður en það verður of seint.