Lestu greinina umtöluðu á íslensku: Ísland land rudda, fábjána og monthana

„Laugavegurinn, hlægilega mjó aðalgatan, er vægðarlaust stífluð af bílum og samvinnuþýðum unglingum sem eru að stíga sín fyrstu skref á áratugalangri menntunarbraut alkóhólistans. Á rándýrum klúbbum og diskótekum dansar dauðamerkt æskan sig til heljar. Þau dansa í takt við lélega tónlistina allt til enda.“

Svona lýsir þýski rithöfundurinn og stjórnmálamaðurinn Oliver Maria Schmitt Íslendingum í löngum og nokkuð kaldhæðnum pistli þar sem Íslendingar fá að finna til tevatnsins. Land okkar er sagt ein stórt og dautt og Austur-Þýskaland, landsmenn ruddar og fábjánar sem trúi á álfa og tröll.

Sjá einnig:Hver er Þjóðverjinn Oliver Maria Schmitt? (Icelandmag.com)

Um er að ræða kaflann „Hlautlaus athugun á eyju (Ísland) í bókinni „Ég er á Ertugrul. Draumaferðir um hel og tilbaka“ eftir fyrrnefndan Schmitt. Óhætt er að segja að Schmitt sjái enga ljósa punkta á Íslandi. Deyfð sé lífsmark þessarar dauðaeyjar. Ferðamenn séu blekktir, útilokaðir og réttlausir.

Alls ekki fyndið segir Egill

Egill Helgason er meðal þeirra sem gefur lítið fyrir texta Schmitt. Hann sé í það minnsta ekki fyndinn telji hann sig vera húmorista. Skrifin séu alls ekki kaldhæðin.

„…  til að eitthvað geti talist kaldhæðið þarf að hitta í mark, það gerir Schmitt ekki. Það er nánast eins og hann hafi aldrei komið til Íslands,“ segir Egill í gagnrýnni bloggfærslu. „Þetta á sjálfsagt að vera fyndið, en er það ekki. Fólk er samt að vitna í það eins og einhvers konar sannindi.“

Kaflinn var birtur í heild sinni á Welt í gær og nú á Vísi í íslenskri þýðingu Sesselju Halldórsdóttur.

Ísland er eins stórt og eins dautt og DDR (Austur-þýskaland)

Þessi eyja í Norður-Íshafinu er ekkert annað en rjúkandi, illa lyktandi, púandi, 

samfélag náttúru og skynsemi sem setur allt í straff. Í kollinum á eyjarskeggjum hafa ruddaskapur, fúlmennska og hundrað prósent vilji til að gera ekki neitt hreiðrað um sig. 

Deyfð er ríkjandi ástand ásamt hjátrú, monti og hroka. 

Vegna sifjaspells og saurlifnaðar sem menn hafa stundað í árþúsundir og þarafleiðandi heimsku ímynda Íslendingar sér að allur heimurinn elski þá. Þeir líta á yfirþyrmandi skort á félagslegri hæfni sem frumlegheit, sérvisku sem töfra og álfa, tröll og Björk sem lífverur. Gagnrýnendur eru slegnir útaf laginu eða þeim hent í eldfjallagíg. Ásamt Helmut Schmidt er Ísland lúmskasti reykframleiðandi Evrópu.

Sem fasteign er landið misheppnað, það er ekki hægt að leigja það út og það er í dapurlegu  og  yfirleitt hörmulegu ástandi langt ofan í jörðina. Vatnsveitan var lögð af berklaveikum fúskurum, alls staðar sullar, sýður og sprautast hitaveituvatn (brennisteinsvatn) uppúr jörðinni og ber með sér 

lífshættulega drullu. Innfæddir draga djúpt að sér andann og hlæja háðslega.

Ísland er jafn stórt og DDR (Austur-Þýskaland) og minnsta kosti þrisvar sinnum dauðara. Íbúarnir eru lakari en þeir í Bielefeld og ekki bara hvað varðar töluna heldur líka að öllu öðru leyti.  Sá sem er svo óheppinn að hafa verið í Bielefeld getur  auðveldlega reiknað út hvað það þýðir: Austur-Þýskaland undir efnahagslegri og andlegri leiðsögn þeirra í Bielefeld – það er Ísland, land fábjánanna. 

Það hvessir, drynur, rignir og snjóar.

Á leiðarenda er ástandið skelfilegt og óbætanlegt, veðurskilyrðin dæmalaus áskorun: lægðir og hæðir á færibandi. Fyrst rignir og snjóar, svo fellur regnið til jarðar. Þá snjóar, rignir og snjóar. 

Síðan rignir endalaust. Það er rok og drunur, svo snjóar aftur. Það er ekki einu sinni úlfi út sigandi.

En íbúa Íslands snertir þetta ekki hið minnsta.

Á næturnar er kolamyrkur, oft mánuðum saman. Hér fylgir enginn náttúrulögmálunum. Sá sem reynir að yfirgefa þessa fáránlegu, klámfengnu eyju er drepinn (með skutli) eins og hvalur.

Brotthvarf er þó ekki á dagskrá.  Þeir sem fara eru alltaf þeir áhættusæknu, fagfólkið, menntamennirnir – sem eru auðvitað ekki til á Íslandi.  Læknar landsins eru af síðustu sort. Þeir kukla frá vöggu til grafar og vilja svo fá borgun. Litið er á meðfæddan hálfvitaskap sem guðsgjöf.

Það eru engar slaufur á hraðbrautunum, og þó svo væri þá er þar allt stopp.  Niðurníddir og holóttir vegirnir liggja um landsvæði sem er ein alls herjar eyðimörk.

Sá sem heldur ekki út náttúruupplifunina á grýttri og skammarlega ofbeittri dauðaeynni bíður heila viku eftir rútu til Reykjavíkur, sem er raunaleg hrúga af trékofum og hreysum úr lélegum spýtum sem hefur skolað á land (favela-efni). Á götunum flýtur lýsið, umferðin hefur forgang. Hér er kyrrstaða merki framfara.

Vesalingar og örvinglaðir dragnast eftir ljóslausum, illa þefjandi götum höfuðborgarinnar, forboðar dauðans. Laugavegurinn, hlægilega mjó aðalgatan, er vægðarlaust stífluð af bílum og samvinnuþýðum unglingum sem eru að stíga sín fyrstu skref á áratugalangri menntunarbraut alkóhólistans. Á rándýrum klúbbum og diskótekum dansar dauðamerkt æskan sig til heljar. Þau dansa í takt við lélega tónlistina allt til enda.

Ferðamenn eru blekktir, útilokaðir, réttlausir og undirokaðir. Þeir eru ekkert annað en bráð fyrir verslunarfólkið sem er stjórnað af siðleysi út í ystu æsar. Ofurháar stöðumælasektir eru reglan. Í bakgörðunum hrúgast upp tómar flöskur og sorp, minnsta tilraun til að hreinsa göturnar er miskunnarlaust hindruð, já það er refsað fyrir hana. Undirheimaviðskifti alls staðar. 

Uppáhaldsverkefni allra eru þeir sjálfir. Bílaerótík er list. Enginn hefur áhyggjur af eða veit eitthvað um Afríku, Augsburg eða Amberg. Svokallaðir stjórnmálamenn sem eru skreyttir sviknum loforðum og frændsemishygli þvo hendur sínar sakleysislega. Markmið ríkisins er alltumlykjandi gjaldþrot. 

Bankarnir eru gjaldþrota, vextirnir ótryggir. Að veðja á nykra og barnaþrælasölu er talin alvöru tekjulind. Svikurum og flottræflum eru reist minnismerki. Fjármagnið er dregið inn og út og til hliðar, peningarnir sem  þannig er aflað eru svo brenndir upp til agna af því það er svo gaman og askan send flugleiðis til Evrópu. 

Skotið á allt sem hreyfist

Biblíunemendur og dýr með hundaæði sjá um barnauppeldið. Meðan unglingarnir róta um í húsagörðum í leit að heróíni láta foreldrarnir sér nægja að leita uppi hafsugurnar. Hvalir eru ekki fangaðir, það eru trúarbrögð ríkisins. Því stærri og sjaldgæfari sem dauðhrætt dýrið er og því lengur sem hægt er að elta það og skjóta í námunda við það, þeim mun ánægðari eru eiturlyfjaháðir veiðimennirnir. Dýrategundin er varnarlaus gegn endanlegri og skipulagðri útrýmingunni. Allt sem hreyfist er skotið og menn öskra sig hása. 

Eyja sem hefur verið klófest af rauðskeggjuðum, barbarískum brennuvörgum hættir ekki að hæðast að siðfræðinni og sköpuninni. Um allan heim er krúttlegur lundinn með skrautlegan gogginn sinn elskaður og verndaður. Hér er hann skorinn hægt og kvalafullt í sneiðar, meðlæti er kartöflumús úr pakka. Alveg sama hvað það er krúttlegt og saklaust, allt er gleypt og svo er ropað.

Þjóðareldhús er samt sem áður ekki til. Menn gæða sér á eldgömlum hákarli sem er grafinn að húsabaki þar til hann er fullkomlega kæstur. Þegar hundarnir treysta sér ekki lengur á staðinn af því daunninn er svívirðilegur er hákarlinn tilbúinn til átu. Þess á milli gleypa menn í sig pylsur, standandi og gangandi, aldrei sitjandi til borðs. 

Litið er á „Eina með öllu“ sem lostæti -  fölleitur, pylsustafur (sem inniheldur fosfat) með því sem gjaldþrota skyndibitaeldhúsið sem farið er í hundana  hefur uppá að bjóða. Í kaffihúsunum og á veitingastöðunum sem kalla sig krár og búllur hafa kakkalakkarnir tekið völdin. Prísarnir er stjarnfræðilegir. 

Æskan horfir á hljóðlaust klám 

Á Kaffibarnum og Rex æpir stafræn æskan skoðanir sínar á lífinu og horfir á hljóðlaust klám. Sá sem er ekki í nýjustu fötunum úr H&M,  Etro eða Vögele er útilokaður ískalt og getur þurft að bíða endalaust eftir mjólkurdrykknum sínum.  Reyndar er til Goethe-stofnun, en hún er ekki helguð goðinu Johann Goethe heldur óendanlega fjarskyldum afkomenda hans, Walther von Goethe. 

Það segir allt sem segja þarf.

Hefðbundin morgunkveðja er „Þú mig líka!”  Það er alls ekki hægt að læra kverkmælt tungumálið, það er algjörlega ónothæft til upplýsingagjafar en það er ágætt. Um hvað geta Íslendingar svo sem spjallað? Látbragð dugar fyrir þvingað kynlífið sem þeir stunda hver með öðrum, hnefinn sér um afganginn. Orðið íbúaþróun er himinhrópandi mótsögn í sjálfu sér. Hér var ekkert, er ekkert, verður ekkert. 

Landmælingamenn ljúga eins og þeir eru langir til. Trjámaðkurinn hringsólar í tréverki Alþingis sem á að heita það elsta í heiminum sem enn starfar, við stjórn er ruddalegasta and-upplýsing sem hugsast getur. Stjórnmálaflokkarnir æsa upp rifrildi og taugaveiklun, steinar verða fjendur, gluggar glotta svik. 

Þjóðarbókmenntir eru alveg óþekktar, já óæskilegar. Handfylli er til af heiðnum, blóði drifnum Splatter – gamansögum, krotuðum á skafið kálfskinn eða á hauskúpur dauðra nágranna. 

Þessi eyja sem nú er merkt brjálæðinu hefur getið af sér nákvæmlega einn frægan rithöfund, hann heitir Edda, föðurnafnið er gleymt og grafið. Þrátt fyrir það blómstar verslun með afritaðar  sorpbókmenntir. Óteljandi forlögin á Íslandi, sem aldrei hafa getað borgað neitt, losa sig við krotið og flytja það í plankavís til Þýskalands, þar sem það er samþykkt gagnrýnislaust og lesið upp til agna í kátri flónsku. 

Því hjá okkur  -  verum nú heiðarleg -  er það heldur ekki betra.