Þegar allt virðist vera í lagi í vinnunni Ragnhildur Bjarkadóttir skrifar 9. júní 2026 10:33 „Just because everything is okay today, doesn’t mean it will be okay tomorrow“ Þessi setning fangar kjarnann af hverju heilsa og öryggi í vinnu eru verkefni sem aldrei klárast. Nýlega sat ég ráðstefnu í Berlín um öryggi, heilsu og sjálfbærni á vinnustöðum. Þar komu saman sérfræðingar, stjórnendur og fulltrúar leiðandi fyrirtækja til að ræða hvernig skapa megi vinnustaði sem eru ekki aðeins öruggir í dag heldur einnig til framtíðar. Bara ef við gætum minnkað streitu um 10% Mia Hjorth hjá Novo Nordisk fjallaði um sálfélagslegt öryggi í fyrirlestri sínum sem bar yfirskriftina Can You Really Target a 10% Reduction in Stress? Í fyrstu hljómar það næstum eins og ómögulegt verkefni - Getur fyrirtæki raunverulega sett sér mælanlegt markmið um að draga úr streitu? Novo Nordisk hefur árum saman fylgst markvisst með streitu starfsfólks, greint þróunina og lagt áherslu á að finna rót vandans áður en hann verður að veikindum, kulnun eða starfsmannaveltu. Þegar ég hlustaði á Miu hugsaði ég hvað þessi nálgun ætti vel við íslenskan vinnumarkmað. Við erum oft fljót að bregðast við þegar vandamál eru orðin sýnileg en mun sjaldnar greinum við áhættuna áður en hún birtist í fjarvistum eða starfsmannaveltu. Það sem vakti sérstklega athygli var að nálgun þeirra að sálfélagslegu öryggi snerist ekki um heilsuvikur, átök eða falleg slagorð. Að þeirra mati er ekki hægt að tryggja sálfélagslegt öryggi nema stjórnendur taki virkan þátt. Með öðrum orðum: Ef stjórnendur skilja ekki streitu geta þeir ekki stýrt henni. Ef stjórnendur skilja ekki sálfélagslega áhættu geta þeir ekki dregið úr henni. Ef stjórnendur eru ekki hluti af lausninni verða þeir oft, óafvitandi, hluti af vandanum. Eru sálfélagslegir þættir minna mikilvægir en aðrir þættir í starfsumhverfi? Annað sem vakti athygli mína var að þau nálgast streitu á sama hátt og önnur öryggismál. Þau leitast við að greina orsakirnar en ekki aðeins bregðast við afleiðingunum. Við myndum aldrei sætta okkur við að vinna eingöngu úr afleiðingum slysa án þess að rannsaka hvað olli þeim. Af hverju ættum við þá að gera það þegar kemur að streitu? Menning verður til með endurtekningu Þriðja atriðið sem sat eftir hjá mér var eftirfarandi setning: Consistency beats campaigns Mér fannst þessi setning útskýra svo vel hvers vegna sum fyrirtæki ná árangri í sálfélagslegu öryggi en önnur ekki. Menning verður ekki til í herferð heldur í endurtekningu, í því sem stjórnendur gera á hverjum degi. Með litlum ákvörðunum sem teknar eru aftur og aftur, ár eftir ár og sérstaklega þegar á reynir. Þær birtast meðal annars í því: Hvernig brugðist er við þegar álag eykst á vinnustað Hvernig stjórnendur nálgast streitu og sálfélagslega áhættu í orðræðu Hvernig forgangsrsöðun er ákveðin þegar verkefnin eru umfram það sem starfsfólk getur sinnt Hvort fólk þori að segja frá vandamálum áður en þau verða of alvarleg Hvort árangur sé á kostnað heilsu eða í samræmi við hana Helsti lærdómur af ráðstefnunni var þessi: Sálfélagslegt öryggi verður ekki til vegna þess að vinnustaður segist leggja áherslu á það. Sálfélagslegt öryggi verður til þegar stjórnendur sýna það í verki daglega að heilsa, öryggi og árangur eigi að fara saman. Menning mótast því ekki í stefnunni heldur í athöfnum þegar á reynir. Höfundur er sérfræðingur í vinnuvernd, klínískur sálfræðingur og eigandi Auðnast. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Vinnustaðurinn Mest lesið Halldór 13.06.2026 Halldór Þegar jafnrétti verður skýringin á vanlíðan karla Inga Valgerður Henriksen Bergdal Skoðun Reiður Hjólabúi Geirdís Hanna Kristjánsdóttir Skoðun Að gefast upp Haraldur Eiríksson Skoðun Hagfræði almennings Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun Að senda kjósendum fingurinn Atli Bollason Skoðun Öll trixin í bókinni Árni Guðmundsson Skoðun Upplýsingaóreiða ráðherra Hörður Þorsteinsson Skoðun Hafa íslenskir neytendur lakari rétt en evrópskir? Arngrímur Stefánsson Skoðun Mikilvægar staðreyndir um lög um brottfararstöð Jóhannes Óli Sveinsson Skoðun Skoðun Skoðun Reiður Hjólabúi Geirdís Hanna Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður skýringin á vanlíðan karla Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Hafa íslenskir neytendur lakari rétt en evrópskir? Arngrímur Stefánsson skrifar Skoðun Hagfræði almennings Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Veit „óvinur númer eitt“ að hann er númer eitt? Jón Steinar Sæmundsson skrifar Skoðun Að loka augunum fyrir hinu augljósa skrifar Skoðun Færeyingar eru ekki í ESB en… Sigurður Steinar Ásgeirsson skrifar Skoðun Mikilvægar staðreyndir um lög um brottfararstöð Jóhannes Óli Sveinsson skrifar Skoðun Upplýsingaóreiða ráðherra Hörður Þorsteinsson skrifar Skoðun Öll trixin í bókinni Árni Guðmundsson skrifar Skoðun Dagur í lífi Íslendinga árið 2040 Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Skólafrí - skelfing eða sæla Fjalar Freyr Einarsson skrifar Skoðun Sagan um afganginn sem hvarf Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Að senda kjósendum fingurinn Atli Bollason skrifar Skoðun Hver ertu þegar þú réttlætir að barn sé lokað inni? Jasmina Vajzović Crnac skrifar Skoðun Hver borgar þegar ríkið tekur yfir heilbrigðiseftirlitið? Ásmundur E. Þorkelsson,Hörður Þorsteinsson,Sigrún Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Skynsemi fremur en upphrópanir í útlendingamálum Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Já, tökum okkur Færeyinga til fyrirmyndar Hjörtur j. Guðmundsson skrifar Skoðun Að gefast upp Haraldur Eiríksson skrifar Skoðun Draghi-skýrslan og Ísland: framleiðni, samkeppnishæfni og kostnaður krónunnar Baldur Pétursson skrifar Skoðun Við þurfum ekki ESB – eða hvað? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Það er verið að efla framhaldsskóla og verkmenntun Sigurjón Þórðarson skrifar Skoðun Fullveldið er undirstaða sveigjanleikans: Hvers vegna EES-samstarfið dugar okkur Kristinn Karl Brynjarsson skrifar Skoðun Seiðkarlar fyrri alda Steingrímur Gunnarsson skrifar Skoðun Hverjir borga brúsann? Franklín Ernir Kristjánsson skrifar Skoðun Þegar rekstrarkröfur grafa undan faglegu starfi í þverfaglegri endurhæfingu Gunnhildur L. Marteinsdóttir skrifar Skoðun Hvað varð um gangbrautirnar? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Misskilningur: RÚV, Silfrið og meint hlutdrægni Hjörvar Sigurðsson skrifar Skoðun Árnar eru ekki hreinsistöð fyrir sjókvíaeldi Brynjar Arnason skrifar Skoðun Þarf vinnuskóli að vera vesen? Íris Róbertsdóttir skrifar Sjá meira
„Just because everything is okay today, doesn’t mean it will be okay tomorrow“ Þessi setning fangar kjarnann af hverju heilsa og öryggi í vinnu eru verkefni sem aldrei klárast. Nýlega sat ég ráðstefnu í Berlín um öryggi, heilsu og sjálfbærni á vinnustöðum. Þar komu saman sérfræðingar, stjórnendur og fulltrúar leiðandi fyrirtækja til að ræða hvernig skapa megi vinnustaði sem eru ekki aðeins öruggir í dag heldur einnig til framtíðar. Bara ef við gætum minnkað streitu um 10% Mia Hjorth hjá Novo Nordisk fjallaði um sálfélagslegt öryggi í fyrirlestri sínum sem bar yfirskriftina Can You Really Target a 10% Reduction in Stress? Í fyrstu hljómar það næstum eins og ómögulegt verkefni - Getur fyrirtæki raunverulega sett sér mælanlegt markmið um að draga úr streitu? Novo Nordisk hefur árum saman fylgst markvisst með streitu starfsfólks, greint þróunina og lagt áherslu á að finna rót vandans áður en hann verður að veikindum, kulnun eða starfsmannaveltu. Þegar ég hlustaði á Miu hugsaði ég hvað þessi nálgun ætti vel við íslenskan vinnumarkmað. Við erum oft fljót að bregðast við þegar vandamál eru orðin sýnileg en mun sjaldnar greinum við áhættuna áður en hún birtist í fjarvistum eða starfsmannaveltu. Það sem vakti sérstklega athygli var að nálgun þeirra að sálfélagslegu öryggi snerist ekki um heilsuvikur, átök eða falleg slagorð. Að þeirra mati er ekki hægt að tryggja sálfélagslegt öryggi nema stjórnendur taki virkan þátt. Með öðrum orðum: Ef stjórnendur skilja ekki streitu geta þeir ekki stýrt henni. Ef stjórnendur skilja ekki sálfélagslega áhættu geta þeir ekki dregið úr henni. Ef stjórnendur eru ekki hluti af lausninni verða þeir oft, óafvitandi, hluti af vandanum. Eru sálfélagslegir þættir minna mikilvægir en aðrir þættir í starfsumhverfi? Annað sem vakti athygli mína var að þau nálgast streitu á sama hátt og önnur öryggismál. Þau leitast við að greina orsakirnar en ekki aðeins bregðast við afleiðingunum. Við myndum aldrei sætta okkur við að vinna eingöngu úr afleiðingum slysa án þess að rannsaka hvað olli þeim. Af hverju ættum við þá að gera það þegar kemur að streitu? Menning verður til með endurtekningu Þriðja atriðið sem sat eftir hjá mér var eftirfarandi setning: Consistency beats campaigns Mér fannst þessi setning útskýra svo vel hvers vegna sum fyrirtæki ná árangri í sálfélagslegu öryggi en önnur ekki. Menning verður ekki til í herferð heldur í endurtekningu, í því sem stjórnendur gera á hverjum degi. Með litlum ákvörðunum sem teknar eru aftur og aftur, ár eftir ár og sérstaklega þegar á reynir. Þær birtast meðal annars í því: Hvernig brugðist er við þegar álag eykst á vinnustað Hvernig stjórnendur nálgast streitu og sálfélagslega áhættu í orðræðu Hvernig forgangsrsöðun er ákveðin þegar verkefnin eru umfram það sem starfsfólk getur sinnt Hvort fólk þori að segja frá vandamálum áður en þau verða of alvarleg Hvort árangur sé á kostnað heilsu eða í samræmi við hana Helsti lærdómur af ráðstefnunni var þessi: Sálfélagslegt öryggi verður ekki til vegna þess að vinnustaður segist leggja áherslu á það. Sálfélagslegt öryggi verður til þegar stjórnendur sýna það í verki daglega að heilsa, öryggi og árangur eigi að fara saman. Menning mótast því ekki í stefnunni heldur í athöfnum þegar á reynir. Höfundur er sérfræðingur í vinnuvernd, klínískur sálfræðingur og eigandi Auðnast.
Skoðun Hver borgar þegar ríkið tekur yfir heilbrigðiseftirlitið? Ásmundur E. Þorkelsson,Hörður Þorsteinsson,Sigrún Guðmundsdóttir skrifar
Skoðun Draghi-skýrslan og Ísland: framleiðni, samkeppnishæfni og kostnaður krónunnar Baldur Pétursson skrifar
Skoðun Fullveldið er undirstaða sveigjanleikans: Hvers vegna EES-samstarfið dugar okkur Kristinn Karl Brynjarsson skrifar
Skoðun Þegar rekstrarkröfur grafa undan faglegu starfi í þverfaglegri endurhæfingu Gunnhildur L. Marteinsdóttir skrifar