Umhvefisvænn Söngvari óskast

Þegar Gamli grafreiturinn af plötunni Bréf frá París með Klassart varð frægt um 2010, fannst mér lagið áhugavert svo ég fór að skoða hvaðan það var komið og komst að því að lagið var eftir John Prine, ég kannaðist ekkert við hann en eftir smá eftirgrennslan fann ég hvert laga hans Gamli grafreiturinn er, In A Town This Size, og verður að viðurkennast að þetta er nokkuð vel gert hjá þeim enda Bragi Valdimar Skúlason höfundur textans

En eins og oft áður í grúski mínu þá fann ég annað lag með honum sem mér fannst mun áhugaverðara ekki síst textinn en það er lagið Paradise, þetta er átakanlegt lag um hvernig græðgi og peningar hafa fengið að eyðileggja fallegt land sem aldrei verður bætt og það vegna kola,

Then the coal company came with the world's largest shovel

And they tortured the timber and stripped all the land

Well, they dug for their coal 'til the land was forsaken

Then they wrote it all down as the progress of man

Þessi texti hefur alltaf af og til komið upp í hugan sérstaklega þegar talið berst að virkjunum og vindmyllugörðum, þetta var orðið það ágengt að ég settist niður og reyndi að gera íslenskan texta en já ég er engin lagahöfundur og kann ekki á neitt hljómfæri og ekki er söngröddin góð síðan ég fékk Hettusótt sem unglingur.

En hér er afraksturinn þetta gefur hugmynd um hvernig ég sé þetta fyrir mér en hvort það sé hægt að syngja þetta er annað mál.

Paradís

Er ég var barn á hverju sumri við fórum

Norður í land þar sem afi og amma áttu bú

það var fallegur dalur og búsældarlegu

bernskuminningar mínar eiga þar stað

Hey pabbi, viltu ekki fara með mig aftur norður?

í fallega dalinn þar sem ólst þú upp

því miður, vinur, en þú ert of seinn að spyrja

því virkjunin sökkti þeim fallega stað

Stundum ferðuðumst við og skoðuðum landið

Stórfljótin, læki og Fallega fossa

Þar sem loftið og vatnið var alltaf svo hreint

Allt var svo kyrrt, tært vatnið við drukkum

Hey pabbi eigum við koma og sjá aftur fossinn?

Vötnin og lækinn sem við stoppuðum hjá

því miður, vinur, en þú ert of seinn að spyrja

Því virkjanir hafa þurrkað það út

Ég fór oft á hálendið, kyrrðina að njóta

Ósnortin náttúra eins langt og ég sá

Keyrði um landið mitt frelsið var algjört

Batteríin hlóð, náði andanum og hugarró

Á hálendið ég fer ekki lengur?

Að hlusta á kyrrðina og frelsis njóta

Því vindmyllugnauð öllum frið nú spillir

og ekki er fagur sá málmskógur að sjá

Þegar ég dey, leyfðu ösku minni frjálsri að fjúka

Láttu sál mína finna aftur fjallanna kyrrð

Þá fer ég heim aftur á ósnortið land

Aðeins fimmtán mínútur frá hvar sem ég var

Ég vildi við gætu ferðast aftur til baka?

Fundið kyrrðin, dalinn, fossinn og lækinn

En því miður er of seint að hætta við núna

Því stóriðja og gagnaver heimta æ meir.

Höfundur er umhverfisverndarsinni og náttúruunnandi