Megum við fá bita, hátt­virtur ráð­herra?

Ég tilheyri fjölskyldu sem líður skort. Við erum 7 systkinin, 4 alsystkin og 3 hálfsystkin. Matur hefur verið skammtaður svo naumt að við erum byrjuð að láta á sjá. Frændsystkin okkar í Danmörku, Noregi og Svíþjóð fá tæpum þriðjungi meira en við. Við reynum að vera bjartsýn um að fljótlega muni einhver átta sig á hversu alvarlegar afleiðingar þetta langvarandi svelti mun hafa og grípa til aðgerða. En það svíður að ofan á allt fær eitt okkar eftirrétt, til viðbótar við sinn venjulega skammt. Við hin fáum ekki einu sinni bita af kökunni.

Framlag ríkisins til íslenskra háskóla er rúmlega 27% lægra en á hinum Norðurlöndunum samkvæmt nýjustu skýrslu OECD (Education at a Glance 2025). Þrátt fyrir það eru gerðar sömu kröfur til íslenskra háskóla um gæði og nú er staðan sú að háskólarnir neyðast til að velta hluta af kostnaðinum yfir á stúdenta til að halda rekstrinum gangandi. En af hverju fær einungis eitt systkinið eftirrétt? Jú, sjáiði nú til; það er nefnilega elst. Happdrætti Háskóla Íslands var stofnað þegar HÍ var eini háskólinn. Aðrir háskólar fá ekki leyfi til að gera slíkt hið sama og er synjað um bita af kökunni.

Hvar er eftirrétturinn okkar? Hvar er happdrætti allra háskóla Íslands, háttvirtur ráðherra?

Höfundur er stúdent við lagadeild Háskólans á Akureyri og fulltrúi í stúdentaráði.