Biðin eftir hjúkrunar­heimili: „Það eru svona fjórar vikur til fjögur ár“

Móðir Baldvins Björgvinssonar er 82 ára og með Alzheimer. Hún er ein þeirra fjölmörgu eldri borgara sem bíða þess að komast á dvalar- eða hjúkrunarheimili þar sem verulegur skortur er á plássi.

„Það er búið að sækja um varanlega búsetu en svarið er: Það eru svona fjórar vikur til fjögur ár,“ segir Baldvin. Hann þekki mýmörg dæmi um aðra í svipaðri stöðu. „Meira og minna allir jafnaldrar mínir eru að eiga við það sama í dag, og það er skortur á þessum hjúkrunarrýmum fyrir eldra fólk.“

Það sé ekki sjálfgefið að aðstandendur hafi tök á að sinna öldruðum og jafnvel veikum foreldrum sínum. „Við systkinin erum bara vinnandi fólk. Við getum ekkert verið að því allan sólarhringinn að sinna veiku fólki,“ segir Baldvin. „Maður er að heyra frásagnir af einstaklingum sem voru búnir að detta og beinbrotna heima hjá sér tvisvar, og alltaf sent heim aftur. Fólk sem að getur ekkert verið eitt.“

Þá séu ótalin dæmin um það þegar eldra fólk neyðist sjálft til að annast veikan maka og tapar við það hratt niður eigin heilsu. Heimahjúkrun og hvíldarinnlagnir í styttri tíma séu langt frá því að duga til.

Móðir Baldvins hefur verið mjög veik undanfarið og er nú í hvíldarinnlögn á Sunnuhlíð. Sá tími sé senn á enda, og þá taki ekkert annað við en að hún fari aftur heim. 

„Já, það er bara það sem er í boði. Sem að náttúrlega er ekki hægt eins og staðan er,“ segir Baldvin.

Staðan á bráðamóttökunni undirstriki vandann, en þar hefur móðir hans meðal annars þurft að dvelja þegar hún hefur verið veik. 

„Það sem að slær mann mjög óþægilega að horfa á þessa umræðu um bráðamóttökuna, er að ég veit að ef að mamma fer heim, þá þegar hún veikist þá verðum við að senda hana á bráðamóttökuna. Og það þýðir þá að hún verður í einhverjum bílskúr þar.“