Í úrvalsdeildinni í ofbeldi

Orðspor stuðningsmanna Millwall FC er samtvinnað sögu þessa rótgróna enska knattspyrnufélags sem fyrrum leikmaður félagsins, blaðamaðurinn Eamon Dunphy, hefur dregið saman í eina setningu: Millwall hefur alltaf verið í úrvalsdeildinni í ofbeldi en neðri deildum í fótbolta. Dunphy vitnar hér til þess að það tók félagið 103 ár að vinna réttinn til að spila í efstu deild enskrar knattspyrnu en þá höfðu áhangendur félagsins verið á forsíðum dagblaða um allan heim í rúman áratug fyrir að vera hörðustu fótboltabullur Englands. Það orðspor stuðningsmannanna hefur í engu breyst; Millwall féll niður í 2. deild í fyrra. Góðan daginn!

Þegar inn á völlinn er komið eru sárafáir þar fyrir. KR-ingarnir, sem sennilega tengjast allir leikmönnum félagsins blóðböndum, sitja hljóðir í öðrum enda stúkunnar þrátt fyrir að staðan sé 2-0 þeirra mönnum í hag en í fljótu bragði bólar ekkert á þeim sem ætlunin var að hitta. Þegar gengið er á hljóðið fer þó ekkert á milli mála hverjir það eru sem fylgja liðinu að málum. Svo virðist sem allar erkitýpur enskrar verkamannastéttar séu samankomnar í litlum hópi sem situr innan um rauðhvíta fána.

Augnagotur þeirra bresku senda ákveðin skilaboð en þrátt fyrir það mannar blaðamaður sig upp og kynnir sig fyrir þéttvöxnum, rauðbirknum náunga sem skemmtir sér greinilega hið besta. Svar hans lofar allt annað en góðu: Ég heiti Simon. Þú veist að við hötum blaðamenn? Kvikmyndin Green Street Hooligans rifjast upp þar sem fram kemur að enskir blaðamenn hafa skrifað margt niðrandi um stuðningsmenn Millwall og bætt gráu ofan á svart með því að aðstoða lögregluna þar í landi við að finna forsprakka slagsmálagengja; ekki síst þeirra sem tengjast Millwall. Til að segja eitthvað útskýri ég að öllum fótboltaáhugamönnum á Íslandi sé í nöp við KR-inga ef þeir á annað borð halda ekki með þeim. Kannski var það ósjálfráð tilraun til að finna eitthvað sem ég og Simon áttum sameiginlegt. Það skilar þeim árangri að Simon spyr með hvaða liði ég haldi á Englandi. Í gegnum hugann flýgur hvort það sé einfaldlega skynsamlegt að segja frá því, en áður en ég veit af er ég tekinn að segja söguna af því að KR-ingar spili einmitt í búningum þess liðs sem ég held með. Árið 1907 hafi Newcastle United verið Englandsmeistari og því hafi stjórn félagsins ákveðið að skarta búningum þess félags. Ég enda ræðuna á því að segjast vera stuðningsmaður liðs sem heitir Fram og þeir séu erkióvinir KR. Hverjir eru helstu andstæðingar Millwall, bæti ég við. West Ham, segir Simon með áherslu. Og Crystal Palace. Simon útskýrir að áhangendur Millwall séu margir hverjir hafnarverkamenn og allir af verkamannastétt. Því sé eins farið með West Ham áhangendur, nema þeir búa hinum megin við Thames-fljótið. Það er næg ástæða til að vera illa við þá andskota, segir Simon. Crystal Palace áhangendur hins vegar eru millistéttarfólk. Þeir líta niður á okkur vegna þess að við eigum minna af peningum en þeir. Við hötum þá fyrir að hata okkur fyrir peningaleysið. Ekki langt frá standa feðgarnir David og John Kelly. Þeir leggja orð í belg en það eina sem er skiljanlegt verður ekki haft eftir hér, en það tengdist West Ham og Crystal Palace. Fæddist í ljónagryfjuSagan segir að árið 1966, aðeins nokkrum mánuðum áður en enska landsliðið lyfti heimsbikarnum á Wembley, sé fæðingarár fótboltabullunnar eins og við þekkjum hana. Millwall var í heimsókn á Loftus Road, heimavelli Queens Park Rangers, og var að tapa leiknum 6-1. Þá var peningi kastað úr stúkunni og lenti hann í höfði Len Juliens, framherja heimsliðsins, og úr blæddi. Þá var tilkynnt í hátalarakerfi að ef áhorfendur höguðu sér ekki eins og menn yrði leikurinn flautaður af. Áhangendur Millwall vissu að samkvæmt reglum þess tíma yrði leikurinn ógiltur og leikinn að nýju. Í stððunni 6-1 var það alls ekki svo vitlaus hugmynd að fá annað tækifæri og því fjölmenntu stuðningsmenn Millwall inn á völlinn og settust niður í miðjuhringnum.

Þetta atvik fékk gríðarlega umfjöllun í enskum fjölmiðlum þrátt fyrir að uppreisnarseggirnir hafi ekki haft erindi sem erfiði. Hinum ungu og uppreisnargjörnu Millwall-stuðningsmönnum líkaði athyglin vel og á næstu vikum endurtóku þeir leikinn, bæði á heima- og útileikjum liðsins. Þessi uppátæki fengu umfjöllun fjölmiðla og svo kom að þegar Millwall hélt til Oxford til að spila deildarleik beið hópur lögreglumanna á lestarstöðinni. Þeir handtóku ekki nokkurn mann heldur ruddu leið í gegnum stærstu verslunargötuna í bænum svo Millwall-stuðningsmennirnir kæmust sem fyrst á völlinn án þess að angra almenning með hrópum sínum og stráksskap.

Á aðeins fáum árum spruttu upp svipaðir flokkar ungra uppreisnargjarnra pilta í fjölmörgum borgum Englands. Það sem hafði þá bæst við var þörfin til að sanna sig. Það var gert með slagsmálum. Allir litu til stuðningsmanna Millwall, þeir voru upphafsmennirnir og því viðmið allra þeirra sem töldu sig hafa eitthvað að sanna. Ekki bætti úr skák að Millwall-hverfið í suðausturhluta Lundúnaborgar er þekkt af öllu öðru en að ala af sér dúkkudrengi. Hafnarverkamennirnir voru tilbúnir til að svara ef einhver kom kallandi. Fjölskyldan í fríiÉg kemst að því að Simon er í fríi ásamt fjölskyldu sinni sem hann kynnir fyrir mér. Faðir hans, Roy, segir mér að hann hafi farið með strákana sína á völlinn í fyrsta skipti þegar þeir voru tveggja ára gamlir. Ég spyr um orðsporið sem fer af stuðningsmönnum liðsins en hann minnir á að ekki megi setja alla undir einn hatt. Þeir séu miklu fleiri sem aldrei hafa komið nálægt slagsmálum en þeir sem slást og láta eins og skepnur, eins og hann orðar það. Ef það er eitthvað sem þig vantar að vita um þann hóp ættirðu að tala við hann þennan, segir Roy og bendir í áttina að skuggalegum náunga sem situr með félögum sínum nokkrum sætaröðum frá. Ísland eins og KanadaMark, eins og hann reynist heita, er ekki viljugur til að spjalla við blaðamenn, ég veit af hverju. How do you like Iceland? Spurningin lá einhvern veginn beint við og svarið er einfalt. Eftir leikinn, félagi.

Mark reynist þekkja vel til orðsporsins sem af hans mönnum fer og ekki er hægt að skilja hann öðruvísi en sú þekking hans sé frá fyrstu hendi. Hann hefur ekki tölu á öllum þeim þjóðlöndum sem hann hefur ferðast til í tengslum við leiki liðsins, en Kanada líkir hann við Ísland. Klúbburinn bókar æfingaleiki í svona löndum af því að þar eru engin vandamál. Þar bíða okkar ekki einhverjir sem vilja slást. Þetta er reyndar ekkert vandamál lengur því það er svo mikil gæsla. En þegar við mætum West Ham stoppar okkur enginn. Þar á milli ríkir algjört hatur og ekkert stoppar okkur, ekki lögreglan; enginn. Mark segir að það hafi aldrei skipt máli þó að önnur lið eigi fleiri stuðningsmenn. Við erum einfaldlega harðari og höfum alltaf betur. Ég hef engar forsendur til að rengja orð hans og kveð.

Þeir halda út í sumarnóttina og á milli húsanna í Vesturbænum hljóma síðustu skilaboð kvöldsins: There is a long way home, 4-0, There is a long way home, 4-0.