Níu syst­kini, móðir um tví­tugt og sím­talið sem ekkert for­eldri vill fá

Því staðreyndin er þessi:

Lífið er alls konar. Það getur aldrei verið bara vinnan.

Samt eigum við það til að skilgreina okkur, spyrja frétta, fylgjast með framgangi vina og vandamanna og svo framvegis: Út frá vinnu, stöðugildum, starfsþróun.

Í dag ætlum við að snúa þessu við. Kynnast Önnu og sjá það í samhengi, hvernig það er oft lífsins reynslan sem á endanum eflir okkur mest. Og jafnvel nýtist okkur sem styrkur í vinnunni hverju sinni.

Fjölskyldan er líka alls konar

Anna Hildur ólst upp í Suðursveit til sex ára en síðan í Hafnarfirði. Fór til Sardiníu á Ítalíu sem skiptinemi, kláraði ekki stúdentinn heldur fékk undanþágu í háskólanám – þurfti að þreifa fyrir sér þar, kláraði síðan sálfræði og síðar meistaragráðu í mannauðsstjórnun.

Eitt af því skemmtilega í sögu Önnu Hildar er hversu flókin fjölskyldan er. Sem notabene: Svo margir á Íslandi þekkja af eigin raun.

Því jú, fjölskyldurnar okkar eru líka alls konar.

Í tilfelli Önnu var það þannig að foreldrar hennar skildu, mamma hennar eignaðist barn með öðrum manni og á endanum varð systkinahópurinn níu talsins í gegnum báða foreldra og þeirra sambönd.

„Yngsti bróðir minn er 12 ára og þrír bræður mínir eru yngri en dóttir mín,“ segir Anna og hlær.

Enda 29 ára aldursmunur á milli þess elsta og yngsta í hópnum.

Anna Hildur fæddist 1. júní árið 1985. Í Suðursveit bjó hún með mömmu og pabba, ömmu og afa og langömmu og langafa í næstu húsum. Til viðbótar við stóran hóp af frændfólki á svipuðum aldri.

Anna Hildur lýsir sér sem glöðu og forvitnu barni.

„Alltaf tilbúin til að prófa eitthvað nýtt og alltaf að spyrja: Af hverju er þetta svona? Af hverju ekki hinsegin?“ segir Anna Hildur og bætir við að krakkaskarinn í sveitinni hafi verið óheyrilega uppátækjasamur.

Enda alltaf langskemmtilegast að gera það sem ekki mátti. Eins og að vaða eftirlitslaus út í lónið fyrir neðan bæina eða leika sér fyrir ofan þjóðveginn.

„Stundum áttu erlendir ferðamenn leið hjá og það brást varla að þeir stoppuðu og gáfu okkur krökkunum nammi.“

Ævintýragjörn sum sé. En líka verulega ákveðin.

„Mamma segir mér reglulega söguna af því þegar ég var tveggja ára og hún ætlaði að kynna mig fyrir jólasveinunum. Það var bara þvert nei. Það kom ekki til greina og mér var ekki haggað,“ segir Anna Hildur og hlær.

Foreldrar Önnu Hildar eru Þórunn Wolfram, stjórnandi hjá Matvæla- og landbúnaðarstofnun Sameinuðu þjóðanna (FAO) í Róm, og Björn Borgþór Þorbergsson, bóndi í Suðursveit.

Sem að sögn dótturinnar heldur bæði sauðfé og túrista.

Sex ára flutti Anna Hildur með mömmu sinni og albróður í bæinn. Öllum sumrum, jólum og páskum var þó áfram varið í sveitinni.

Anna flutti reyndar oft.

„Ég aðlagaðist samt mjög hratt og var fljót að eignast vini. Þetta gekk allt saman stóráfallalaust fyrir sig.“

„Hvar er Siggi?“

Anna Hildur var átta ára þegar mamma hennar fór að vera með manninum sem síðar varð stjúpfaðir hennar: Siggi.

Og þótt ætla mætti að nýr maður á heimilinu hafi kallað á einhverja aðlögun segist Anna Hildur hafa tekið honum opnum örmum.

„Ég man það ekki sjálf en mamma hefur sagt mér að ég hafi verið rosalega fókuseruð á að við yrðum að vera fjölskylda. Einu sinni fórum við mæðgur í Húsdýragarðinn og þá spurði ég: Bíddu, hvar er Siggi? Þetta er sko fjölskyldugarðurinn!“

Þó voru mamma hennar og Siggi tiltölulega nýbyrjuð saman.

Í dag lítur Anna svo á að hún sé einstaklega lánsöm að eiga tvo stjúpfeður til viðbótar við föður sinn. Anna Hildur segist einstaklega lánsöm að eiga tvo stjúpfeður og stjúpmóður. Annar stjúpfaðirinn ól hana upp á mótunarárunum en hinn býr nú með mömmu hennar í Róm. Stjúpmóðirin býr í sveitinni.

„Öll hafa þau reynst mér afskaplega vel og eiga sinn sérstaka stað í hjartanu.“

Flækjustigin hafa þó að sjálfsögðu verið einhver. Til dæmis var Anna svakalega ósátt við skilnað móður sinnar við Sigga.

„Ég átti rosalega erfitt með þennan skilnað. Ég var mjög reið. Eiginlega reið út í mömmu og þegar hún fór að vera með nýjum manni vildi ég ekki sjá hann,“ segir Anna Hildur.

Sem brá á það ráð að yfirgefa frónið, fara til Sardiníu og vera þar í góðu yfirlæti í eitt ár.

Gallinn var þó sá að fyrir vikið stöðvaðist, má segja, tíminn: Anna Hildur vann ekki úr svekkelsinu og þeirri tilfinningu að vera „yfirgefin“ eftir skilnaðinn.

Afleiðingin var sú að eftir að heim var komið, eftir tvö ár í MR, missti hún tökin á náminu. Það varð henni eiginlega ofviða.

„Ég fór því að vinna, byrjaði hjá afa í fiskverkuninni en entist í því starfi bara í klukkutíma,“ segir Anna og hlær.

Næst tók við að vinna fyrir Útlendingastofnun við að búa til vegabréf og síðar sem þjónustufulltrúi.

Dóttirin sem bjargaði

Anna eignaðist kærasta, þau keyptu íbúð og tvítug varð Anna Hildur óvænt ófrísk. Þórunn Gabríela fæðist síðan árið 2006.

„Auðvitað var það risastór breyting að verða mamma. En ég er eiginlega þeirrar skoðunar að þetta barn hafi átt að koma til mín. Hún bjargaði mér svolítið,“ segir Anna Hildur og bætir við:

„Allt í einu var komin lítil mannvera sem lagði allt sitt traust á mig. Og ég þurfti bara að gjöra svo vel að taka mig saman í andlitinu og hugsa um þetta barn.“

Anna og barnsfaðirinn hættu saman þegar Þórunn var um eins og hálfs árs. Anna Hildur flutti þá með Þórunni í Borgarfjörðinn til móður sinnar og byrjaði þar í Fjölbrautaskóla Vesturlands á Akranesi. Vann með skóla og á sumrin í Skessuhorni og í ferðaþjónustu föður síns í sveitinni.

„Það var alltaf ætlunin að mennta mig. Ég hef alltaf átt auðvelt með bóklegt nám og lesið mikið, var með mikinn orðaforða sem krakki,“ segir Anna Hildur.

Enda las hún allt sem hún komst í. Rauðu seríuna líka.

Stúdentsprófið kláraði Anna Hildur þó aldrei.

„Ég átti eitthvað eftir, kannski 12 eða 18 einingar.“

Árið 2009 sótti Anna Hildur um háskólanám á undanþágu Fékk inni í íþrótta- og heilsufræði á Laugarvatni. Þangað fluttu mæðgurnar á nemendagarða; Þórunn þá þriggja ára.

En Anna Hildur áttaði sig fljótt á því að námið var ekki það sem hún hélt.

„Það miðar mjög að því að mennta þig sem íþróttakennara og það var ekki mín stefna.“

Þá sótti hún um í sálfræði, fékk inni og aftur pökkuðu mæðgurnar niður og fluttu á nemendagarða í bænum.

Sálfræðina kláraði Anna Hildur á þremur árum. Ein með dótturina og vann með námi aðra hverja helgi.

Unga einstæða móðirin í námi.

Saga sem margar ungar konur kannast eflaust við enn í dag.

„Jú, þetta var vissulega erfitt. En ég var og er svo ótrúlega heppin að eiga mjög stóra fjölskyldu bæði í móður- og föðurætt sem hefur alltaf veitt allan þann stuðning sem þurft hefur. Líka fjárhagslega þegar þess þurfti,“ segir Anna Hildur og bætir við:

Fyrsta árið var ég bíllaus, sem er eiginlega vonlaust þegar maður er einn með barn. Þá tók mamma sig til og keypti bíl til að létta undir. 

Ég veit ekki hvernig ég hefði farið í gegnum þetta án þessarar hjálpar.“

Óvart í mannauðsstjórnun

Þegar Anna Hildur hafði lokið tveimur árum í sálfræðinni kynntist hún barnsföður yngri dóttur sinnar. Eftir námið fluttu þau saman og fjórum árum eftir að þau byrjuðu saman kom Sara Katrín í heiminn, árið 2016.

Að loknu BS-náminu tók Anna Hildur sér árs hlé. Klínísk sálfræði heillaði ekki og hún vissi ekki alveg hvert hugurinn stefndi.

Einn daginn fékk Anna Hildur símtal frá föðursystur sinni og jafnöldru.

Hún hringdi í mig, sagði ætla að skrá sig í mannauðsstjórnun í háskólanum, hvort við ættum ekki ara að skella okkur saman.

 Og ég sagði bara: Jú, ókei!“

Sumsé: Anna Hildur fór eiginlega óvart í mannauðsstjórnun.

Námið var áhugavert.

„Ég hef alltaf verið mjög fókuseruð á mannlegu hliðina. Hvernig fólk hugsar og þessar gildrur sem við föllum í í þankagangi. Sálfræðin fer eðlilega dýpra í það, þannig að ég græddi kannski mest á rekstrartengda hlutanum og breytingastjórnun.“

Á síðustu önninni, þegar hún skrifaði lokaverkefnið, var Anna Hildur orðin ólétt. Sem hún sagði að hefði svo sem ekki verið fréttnæmt í hópnum. Því allt að þrír fjórðu hópsins henti sér í barneignir í lok námsins.

„Einhver bylgja,“ segir hún og hlær.

Anna Hildur útskrifaðist því ólétt og fór beint í fæðingarorlof. Undir lok orlofsins fór hún að líta í kringum sig eftir starfi og hafði meðal annars sótt um hjá IKEA.

En ekki fengið.

„Síðan, rétt fyrir sumarið 2017, fékk ég símtal frá mannauðsstjóranum sem hafði geymt umsóknina mína og bauð mér í viðtal. Það gekk svona líka ljómandi vel og ég fékk starfstilboð.“

Hjá IKEA starfaði Anna Hildur í tæp fimm ár og segist hafa fengið afskaplega gott uppeldi þar.

„Málin sem komu upp spönnuðu allt sviðið. Ég átti frábæra fyrirmynd í Fjólu Kristínu, þáverandi yfirmanni mínum, og var partur af einstaklega samheldnu teymi,“ segir Anna Hildur og nefnir sérstaklega Covid-tímann, þegar allir lögðust á eitt við að tína til, pakka og afhenda vörur sem fólk sótti í unnvörpum.

Sem minnir okkur á að Anna Hildur er líka mikil DIY-manneskja.

Með einum fyrirvara:

„Mér þykja leiðbeiningar almennt vera lausleg tillaga fremur en eitthvað sem á að fylgja vandlega. Og ef um IKEA-húsgögn er að ræða eru undantekningalaust grunsamlega margar skrúfur afgangs að verki loknu.“

Ástin og rómantíkin

Snemma árs 2020 skildu leiðir Önnu Hildar og barnsföður yngri dóttur hennar.

„Ég ætlaði sko ekkert í samband,“ segir Anna Hildur og hlær.

En lífið var ekki sammála því.

Stuttu síðar kynntist Anna Hildur Sigurði Sigurðssyni flugumferðarstjóra.

Hvernig kynntust þið?

„Það er þessi afskaplega rómantíska saga um Tinder,“ segir Anna Hildur og hlær.

Á fyrsta stefnumótinu bauð Sigurður henni heim í mat.

„Hann grínast mikið með það að ég hljóti að vera mjög áhættusækin. Hitta ókunnugan mann uppi í Breiðholti á dimmu vetrarkvöldi í mars,“ segir Anna Hildur en bætir við að hún hafi að vísu verið búin að gera smá bakgrunnstékk.

„Móðursystir mín er líka flugumferðarstjóri, svo ég var búin að tékka hvort hann væri til.“

Annað stefnumótið var bíóferð. Og þá munaði litlu að sagan hefði endað þar.

Ég er hræðilega illa haldin af bæði tímablindu og tímabjartsýni og er eiginlega alltaf of sein. Hann er alveg andstæðan, rosalegur Þjóðverji í sér þegar kemur að því að vera tímanlega. Þannig að hann þurfti að bíða aðeins eftir mér og var farinn að halda að ég væri ekkert að fara að mæta.“

Sem betur fer gaf Siggi henni tækifæri.

Korteri eftir að Anna Hildur og Siggi kynntust var öllu skellt í lás vegna Covid. Sem hentaði reyndar ungu pari vel – sem var að kynnast og þurfti líka aðlögunartíma fyrir börnin sín fjögur samtals að kynnast. Því fyrir átti Sigurður tvö börn líka: Sigurð Rúnar (f. 2005) og Söndru Rut (f. 2011).

Vinnan og áskoranir heima fyrir

Í starfi færði Anna Hildur sig yfir til Iceland Hotel Collection by Berjaya árið 2022. Sem þá var á lokametrunum að breytast úr Icelandair hótelum. Þar réði hún sig sem mannauðsstjóra tveggja hótela: Reykjavík Konsúlat og Iceland Parliament Hotel, sem þá var enn verið að byggja og opna.

„Mér fannst það mjög spennandi en alveg stressandi líka. Þetta er stórt hlutverk því það snýr svo mikið að fólki, tilfinningum og upplifunum fólks. Helsta áskorunin var að ná jafnvægi á milli rekstrarhliðarinnar og fólksins.“

En að búa til nýja fjölskyldueiningu er alltaf áskorun.

Líka þegar vel gengur.

Þórunn var 14 ára þegar Anna Hildur og Sigurður kynntust.

„Á meðan við bjuggum ekki saman gekk þetta mjög vel. Þau voru rosa góðir vinir og eins gekk vel með börnin sem hann lagði í púkkið,“ segir Anna Hildur.

Eftir eitt og hálft ár fluttu þau saman.

„Það fór ekki vel í hana. Henni fannst það mjög erfitt og lét hann reglulega heyra það, fyrir allt og ekkert,“ segir Anna Hildur og bætir við:

„Þórunn er ekki dóttir móður sinnar fyrir ekki neitt. Það er þrjóska í hennar blóði líka.“

Og þá stóð Anna Hildur í miðjunni.

Þetta var mjög erfiður tími. Þau sitt hvoru megin og ég einhvern veginn að reyna að miðla málum.“

Fjölskyldan leitaði sér aðstoðar hjá Valgerði Halldórsdóttur hjá Stjúptengslum.

„Það lagar kannski ekki allt. En það hjálpaði okkur öllum að setja hlutina í aðeins annað samhengi.“

Með tímanum fór allt að róast. Kærasti Þórunnar flutti síðar í bæinn og inn til þeirra og í fyrrasumar fluttu ungu skötuhjúin saman á Nemendagarða, þegar Þórunn hóf nám í sálfræði.

Já, í sálfræði eins og mamman.

„Eftir að allir fengu sitt eigið rými varð viðsnúningurinn endanlegur. Sambandið hefur aldrei verið betra.“

Og það er eitthvað hálfskondið að sjá spegilmyndina í sögunni: Unglingsstúlkan sem eitt sinn var reið út í mömmu sína og nýja manninn hennar stendur nú sjálf í sporum mömmunnar.

„Því málið er að í lífinu er einfaldlega ekkert handrit,“ segir Anna Hildur.

Hræðilega símtalið

3. janúar árið 2024 fékk Anna Hildur símtalið sem ekkert foreldri vill fá.

Þórunn, þá sextán ára, hafði eytt jólunum með kærastanum hjá fjölskyldunni hans á Höfn í Hornafirði. Þau voru á heimleið í bæinn. Vinur þeirra keyrði.

Í Öræfunum kom flughálka á veginn sem bílstjórinn áttaði sig ekki á. Og á móti kom Land Cruiser-jeppi.

Anna Hildur var í vinnunni þegar síminn hringdi seinni partinn, rétt við að fara að leggja af stað heim.

„Maður kynnir sig sem sjúkraflutningamann og reynir að fara varlega inn í það að segja mér að það hafi orðið slys. Að Þórunn sé hjá honum í sjúkrabílnum og hafi beðið hann um að hringja í mig,“ segir Anna Hildur en bætir við:

„Ég man eiginlega ekki hvað fór fram í þessu samtali. Hausinn á mér fór bara í áfall.“

Anna Hildur fékk þó að tala við Þórunni, sem var auðvitað í sjokki sjálf, greyið. Kvartaði helst undan verk í bakinu. Enda kom í ljós að Þórunn var alvarlega slösuð: hafði þríbrotnað á hrygg, rifbeinsbrotnað og meiðst á þumli.

„Þegar ég lagði á fékk ég kvíðakast. Ég gat ekki andað, tárin runnu og ég vissi ekkert hvað ég átti að gera við mig,“ segir Anna Hildur og bætir við:

Síðan tók ég mér smá tíma til að ná tökum á andardrættinum og hugsaði: 

Nú er ég með verkefni. 

Ég þarf að láta Sigga vita. 

Ég þarf að láta pabba hennar vita. 

Ég þarf að upplýsa fjölskylduna.“

Þegar Anna Hildur gekk út af skrifstofunni mætti hún yfirmanni sínum.

„Ég ætlaði að segja honum hvað hafði gerst en ég gat það ekki. Það komu tvenn orð og svo fór allt loft úr mér og tárin bara á fleygiferð.“

Anna Hildur keyrði heim í Árbæinn. Sat föst í umferðarþunga á Sæbrautinni.

Mér datt ekki til hugar að ég væri ekki ökufær. 

Ég hefði aldrei átt að keyra. 

Það leið langur tími þar til ég treysti mér til að keyra Sæbrautina aftur. Hún var of sterkt tengd þessu.“

Styrkurinn í börnunum okkar

Á bráðamóttökunni var Önnu Hildi og Sigga vísað inn í herbergi. Síðan kom hjúkrunarfræðingur og bjó þau undir það sem koma skyldi.

Hún sagði: Þyrlan er lent. Ég vil bara vara þig við svo þér bregði ekki. Það er búið að klippa öll fötin utan af henni, hún er svolítið lemstruð og í sjokki.“

Anna Hildur dásamar heilbrigðisfólkið sem annaðist Þórunni og fjölskylduna. Ekki síst á Barnaspítalanum þangað sem Þórunn var flutt.

„Þegar maður skoðar myndirnar af bílnum er bara mildi að hún hafi lifað. Það er bara staðreynd,“ segir Anna Hildur, þakklát fyrir að ekki fór verr.

Anna Hildur segir svona áfall mjög lífsmótandi. Kenni manni líka hversu sterk börnin okkar geta verið. Enda bataferlið langt og strangt hjá Þórunni.

Mánuðum saman var Þórunn í bataferli. Komst ekki í skólann en hélt náminu áfram og náði að klára stúdentsprófið með bekknum sínum: Annað kom eiginlega ekki til greina hjá henni.

„Einurðin og seiglan sem hún sýndi voru ótrúleg. Ég dáist óhemjumikið að henni.“

Þriðja vaktin og kvöldmaturinn

Utan vinnu nýtur Anna Hildur þess að leika sér til fjalla, hvort sem það er á fjallahjóli eða snjóbretti. Á snjóbrettinu segist hún reyndar eyða meiri tíma á andlitinu eða afturendanum en á ferð niður brekkurnar.

Á heimilinu segist Anna Hildur hafa  mikla ástríðu fyrir DIY-verkefnum og framkvæmdum. Þar eru leiðbeiningar jafnan álitnar frekar lausleg tillaga en heilagur sannleikur. Það kemur því ósjaldan fyrir að hún þurfi að bakka nokkur skref í verkinu og grunsamlega margar skrúfur standi út af þegar yfir lýkur.

Að púsla saman vinnu, heimili, nýju sambandi, stjúpfjölskyldu, þriðju vaktinni og áhugamálunum er hins vegar ekkert grín.

„Það gekk upp og ofan, ég ætla ekki að ljúga að þér. Þetta er ógeðslega flókið,“ segir Anna Hildur.

„Ég upplifði oft að ég gæti verið að gera betur, því maður er svo dreifður. Það er svo margt sem þarf að sinna og maður vill standa sig alls staðar. Eðlilega fellur þá ýmislegt milli stafs og hurðar.“

Eins og?

„Ég er til dæmis alveg hræðileg þegar kemur að kvöldmat. Ég hef bara ekki kapasítet í að hugsa um hann,“ segir Anna Hildur og hlær.

Anna Hildur viðurkennir líka að hún eigi það til að verða hugfangin af vinnunni.

„Mér finnst hún mjög skemmtileg og ég sé yfirleitt mýmörg tækifæri til umbóta. Sem ég vil helst hrinda öllum af stað á sama tíma,“ segir Anna Hildur og bætir við:

Ég held að maður þurfi að vera góður við sjálfan sig og ekki of kröfuharður.

 Að vilja gera allt 100 prósent og standa sig gagnvart öllum alltaf, og helst aðeins betur, gengur ekki upp.

Og að vera opinskár við makann og börnin, að því marki sem við á. Fá að vera bara maður sjálfur. Ekki bara mamman eða mannauðsstjórinn.“

Sem leiðir okkur aftur að vinnunni.

Því þegar Anna Hildur er spurð að því hvort lífsreynslan nýtist henni í starfi mannauðsstjóra svarar hún strax játandi. Og grípur til enskunnar, enda vinnuumhverfið hennar að hluta til á ensku.

„Lífsreynslan er stærsti styrkleikinn sem ég kem með inn í svona starf,“ segir Anna Hildur og bætir við:

„Lífsreynslan kennir okkur nefnilega svo margt. Til dæmis það að þótt mín viðbrögð, hugsanir eða álit á einhverjum atburði séu á einn veg, þá er ekki þar með sagt að næsta manneskja við hliðina á mér upplifi nákvæmlega sama atburðinn á sama hátt.“

Anna Hildur segir fólk almennt gjarnt á að telja sig svo frábrugðið hvert öðru.

„En þegar upp er staðið er fólk bara fólk. Með sömu grunnþarfirnar og tilhneigingu til að falla í sömu hugsanagildrurnar.“

Hvaða ráð myndi hún þá gefa stjórnendum þegar kemur að mannauðsmálum?

Leyfið ykkur að láta ykkur þykja vænt um fólk. Það er ekki á ykkar ábyrgð að laga allt sem bjátar á. 

En oft má auka vellíðan einfaldlega með því að hlusta og vera til staðar.“

Því lífið er jú alls konar.

Hjá okkur öllum.