Allt kemur í ljós ef maður á geisla­drif

Þeir sem vilja taka tónlistina með sér heim þurfa hins vegar að eiga geislaspilara, því platan verður fyrst um sinn ekki aðgengileg á netinu.

Það er glatt á hjalla í litlum æfingasal í kjallara Tónlistarskóla FÍH í Rauðagerði þegar blaðamann ber að garði. Þar er hljómsveitin Grýbos saman komin á lokaæfingu fyrir útgáfutónleikana og með henni strengjakvartett; tvær fiðlur, víóla og selló. 

Allir hljómsveitarmeðlimirnir eru mættir nema Guðjón Steinn, sem leikur á víbrafón, gítar og hljómborð og virðist því hafa nóg að gera þegar hann er á staðnum.

Alexander Grybos tekur að sér að kynna hópinn. Þarna er Jakob bróðir hans, Hlynur bassaleikari og svo Maggi.

„Ég kom til að drekka bjór,“ skýtur Magnús inn í.

Alexander tekur fram að hann sé raunar líka trommarinn. Það kemur raunar fljótlega í ljós að Magnús hefur fleiri hlutverk í sveitinni en að halda takti.

Fékk að vera með af því að hann var fyndinn

Grýbos varð til upp úr tilraunum þeirra bræðra Alexanders og Jakobs í upptökuveri. Þar tók tónlistin á sig mynd og smám saman bættust fleiri í hópinn. Hlynur Sævarsson leikur á bassa, Magnús Már Newman á trommur og Guðjón Steinn á hin ýmsu hljóðfæri.

Magnús var tíður gestur í upptökuverinu hjá bræðrunum og að sögn Alexanders lá því nokkuð beint við að fá hann í sveitina. Félagsskapurinn spillti heldur ekki fyrir.

„Og var rosa skemmtilegur og fyndinn, þess vegna fær hann eiginlega að vera með í bandinu,“ segir Alexander.

Strengirnir bættust svo við. Alexander segir strengjaleikarana: Þórdísi Emilíu Aronsdóttur og Maríönna Arneyju Ívarsdóttur Swift á fiðlu, Ronju Davidsdóttur á víólu og Baldur Þórarinsson á selló, leika á hverju lagi plötunnar og lítur því á strengjaleikarana sem fullgilda meðlimi í sveitinni. Tengslin innan hópsins eru sömuleiðis fleiri. Þar eru bræður, vinir og kærustupar, því Þórdís fiðluleikari er kærasta Jakobs.

„Allir eru vinir hérna. Allir eru vinir,“ segir Alexander.

Það þrátt fyrir að sveitin samanstandi af meðlimum alls staðar að á suðvesturhorninu, Keflvíkingum, Mosfellingi og Reykvíkingum. 

Engin stór hugsjón að baki geisladisknum

Tilefnið tónleikana er útgáfa fyrstu plötu sveitarinnar, Kemur í ljós. Alexander sýnir blaðamanni diskinn og segir þau sjálf sjá um að föndra eintökin. Þau verða til sölu á tónleikunum og fyrst um sinn verður fólk að láta sér það form nægja.

Platan fer nefnilega ekki á netið að svo stöddu.

Það gefur auðvitað tilefni til að spyrja hvort þarna búi einhver sérstök hugsun að baki. Hvort það sé eitthvað sem þau vilji segja með því að senda fólk að geislaspilaranum.

„Það er eiginlega engin pæling,“ segir Alexander.

Þar með er sú skýring fengin. Geisladiskurinn fær að vera geisladiskur og tónlistin að skýra sig sjálf. Þegar reynt er að komast að því nákvæmlega hvað bíði hlustandans á hann stutt svar til reiðu.

„Kaupa diskinn og þá kemur allt í ljós.“

Stórt og lítið

En hvernig tónlist er þetta eiginlega? Magnús lýsir henni sem síðrokki og segir sveitina leika sér mikið með tónlistina.

„Við leikum okkur mjög mikið, bætum alls konar rugli ofan á og það eru margir, svona, atmókaflar í þessu líka.“

Blaðamaður telur sig hafa komist einhverju nær en biður þá samt að lýsa tónlistinni fyrir þeim sem ekki eru þegar djúpir í hugtakaforðanum. Þá tekst að fá nokkuð skýrari lýsingu, að minnsta kosti á rúmmálinu á henni.

„Þetta er þungt,“ segir Magnús. „Þetta er stórt.“

„Þetta er stórt og lítið,“ áréttar Jakob.

Andstæðurnar skipta máli, mildir og mjúkir kaflar víkja fyrir miklum krafti og hörku. Þetta fékk undirritaður að finna vel fyrir þegar viðtalinu lauk formlega og sveitin fékk loksins að hefja æfinguna. Fyrsta lagið á dagskrá getur blaðamaður ómögulega munað hvað heitir en ómögulega gleymt. Seiðandi drungi strengjanna í bland við fisléttan píanóleik. Færnin og leikgleðinn var áþreifanleg.

Lokaæfing númer tvö

Í Rauðagerðinu er nú komið að því að láta þetta allt ganga upp saman fyrir tónleikana. Blaðamaður spyr hversu lengi þau hafi æft fyrir kvöldið.

„Þetta er æfing númer tvö,“ segir Alexander.

Lokaæfingin er sem sagt jafnframt sú síðari. Sú fyrri var á sunnudaginn og gekk ekki alveg þrautalaust fyrir sig. Alexander segir að þar hafi verið nokkur fíflagangur hjá einum meðlimi og lætur ekki liggja lengi milli hluta hver hafi verið þar að verki. Það var Magnús.

„En svo þegar við vorum búin að renna öllu og ákváðum að renna aftur í þetta þá small þetta,“ segir Alexander. „Þannig að ég vona að það verði jafn gott í dag og var á þessu seinasta rennsli sem var á sunnudaginn.“

Spennan fyrir tónleikunum leynir sér ekki. Auk víbrafónsins og strengjakvartettsins verður rosa „ljósasjó“ og segir Alexander ljósamann suður með sjó vera að vinna að því í þeim töluðu. Dagskráin sé tiltölulega stutt en margt eigi að rúmast innan hennar.

„Þetta verður bara rosalegt. Þetta verður svakalegt,“ segir hann.

Útgáfutónleikarnir fara fram í Tjarnarbíói klukkan átta í kvöld, fimmtudaginn 24. september. Þar gefst færi á að heyra hvað kom út úr tilraununum í upptökuverinu og taka svo diskinn með heim. Þá ætti allt að koma í ljós.