Hvenær hættir maður að vera útlendingur? Valerio Gargiulo skrifar 6. júlí 2026 13:00 Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Valerio Gargiulo Mest lesið Hver á lokaorðið? Hópur meðlima í Ungum gegn ESB-aðild Skoðun Það vaknar enginn með sæstreng í bakgarðinum Jóna Þórey Pétursdóttir Skoðun Verum ekki lítil - Ákall til ungu kynslóðarinnar Kristrún Ágústsdóttir Skoðun Pylsa á stærð við bankakerfi Hjálmar Vilhjálmsson Skoðun Já til að sjá hvað? Geir Finnsson Skoðun Trúum á enn stærra og sterkara Ísland Þórður Snær Júlíusson Skoðun Við getum valið að hætta að rífast – um krónuna Dagbjört Hákonardóttir Skoðun Amma og afi, plís ekki kjósa gegn okkur Hnikarr Bjarmi Franklínsson Skoðun The EU Referendum Dorrit Moussaieff Skoðun Til unga fólksins Illugi Jökulsson Skoðun Skoðun Skoðun Um Kanada og Ísland Eliza Reid skrifar Skoðun Frístundamiðstöðvar lagðar niður, á hverjum bitnar það? Sigrún Ósk Arnardóttir skrifar Skoðun Þegar síminn víkur fær leikurinn meira pláss Vala Steinsdóttir,Kristín Ólöf Grétarsdóttir skrifar Skoðun The EU Referendum Dorrit Moussaieff skrifar Skoðun Lokum ekki augunum fyrir tækifærum – segjum já og sjáum samninginn Árni Rúnar Þorvaldsson skrifar Skoðun Fullveldi er ekki stofustáss María Kristín Gylfadóttir skrifar Skoðun Þarf kerfi sem er sjálft búið að greina skort á samfellu rof á samfellu meðan verið er að laga skort á samfellu? Spyr amma Kristín Ólafsdóttir skrifar Skoðun Á matur að vera ódýr? Sæmundur Jón Jónsson skrifar Skoðun Baráttan um Ísland Lúðvík Bergvinsson skrifar Skoðun Verum ekki lítil - Ákall til ungu kynslóðarinnar Kristrún Ágústsdóttir skrifar Skoðun Af hverju þarf þolandinn alltaf að færa sig? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Er erfitt að taka ákvörðun? Eiríkur Björn Björgvinsson skrifar Skoðun Hugrekki til að breyta Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fljótlegasta leiðin til að lækka verðbólgu og vexti er að segja NEI 29. ágúst Eggert Sigurbergsson skrifar Skoðun Ósýnileg stjórnarskrárákvæði Kjartan Björgvinsson skrifar Skoðun Pylsa á stærð við bankakerfi Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Já til að sjá hvað? Geir Finnsson skrifar Skoðun Íslenskur landbúnaður til framtíðar: Hvaða tækifæri gætu falist í Evrópusamstarfi? Sveinn Atli Gunnarsson skrifar Skoðun Við getum valið að hætta að rífast – um krónuna Dagbjört Hákonardóttir skrifar Skoðun Ísland sé frjálst meðan sól gyllir haf Ólafur Hannesson skrifar Skoðun Þjóðaratkvæði-til hvers ? Egill Þórir Einarsson skrifar Skoðun Er Ísland nógu gott fyrir Evrópu? Guðmundur Ingi Þóroddsson skrifar Skoðun Path Dependencies and Critical Junctures: A Response to Baudenbacher Maximilian Conrad skrifar Skoðun Umræðan í aðdraganda kosninga Geir Rögnvaldsson skrifar Skoðun Suðurlandi allt Sandra Sigurðardóttir skrifar Skoðun Amma og afi, plís ekki kjósa gegn okkur Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar Skoðun Hver á lokaorðið? Hópur meðlima í Ungum gegn ESB-aðild skrifar Skoðun Nei við ESB er ekki nei við Evrópu Monika Margrét Stefánsdóttir skrifar Skoðun Kjörklefinn er síðasti hlekkurinn, ekki sá fyrsti Indriði Þröstur Gunnlaugsson skrifar Skoðun Það vaknar enginn með sæstreng í bakgarðinum Jóna Þórey Pétursdóttir skrifar Sjá meira
Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi.
Skoðun Þegar síminn víkur fær leikurinn meira pláss Vala Steinsdóttir,Kristín Ólöf Grétarsdóttir skrifar
Skoðun Lokum ekki augunum fyrir tækifærum – segjum já og sjáum samninginn Árni Rúnar Þorvaldsson skrifar
Skoðun Þarf kerfi sem er sjálft búið að greina skort á samfellu rof á samfellu meðan verið er að laga skort á samfellu? Spyr amma Kristín Ólafsdóttir skrifar
Skoðun Fljótlegasta leiðin til að lækka verðbólgu og vexti er að segja NEI 29. ágúst Eggert Sigurbergsson skrifar
Skoðun Íslenskur landbúnaður til framtíðar: Hvaða tækifæri gætu falist í Evrópusamstarfi? Sveinn Atli Gunnarsson skrifar
Skoðun Path Dependencies and Critical Junctures: A Response to Baudenbacher Maximilian Conrad skrifar