Í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu verður kosið um hvort Ísland skuli sækja um aðild að Evrópusambandinu og hefja viðræður við ESB um hvernig Ísland aðlagist skilmálum þess. Þó svo að okkur sé sagt að það fari önnur þjóðaratkvæðagreiðsla fram þegar þeim viðræðum er lokið, þá vitum við að þessi ferill mun kosta samfélagið bæði veruleg útgjöld og ýmis mikilvæg úrlausnarefni munu sitja á hakanum á meðan á aðlögun að regluverki ESB stendur.
Það er hverjum þeim sem hefur kynnt sér Evrópusambandið nokkuð ljóst hverjir skilmálar aðildar eru. Þó svo að skilmálarnir kveði á um að það eigi að vera hægt að ganga úr ESB þá sýnir reynsla Bretlands að það er næstum því ómögulegt að gera slíkt og ESB mun gera allt til þess að hegna þeim sem vilja út. Miðað við að það var með mestu herkjum sem annað stærsta hagkerfi Evrópu komst út úr ESB, þá má fullyrða að það yrði svo til ómögulegt fyrir fámennt ríki eins og Ísland að gera slíkt.
Það að sækja um aðild og fara í gegnum fullt aðildarferli og segja svo nei á lokametrunum kann heldur ekki að verða vel liðið innan ESB og ekki ólíklegt að reynt verði að refsa slíkum aðila fyrir ósvífnina.
Ég hvet fólk því til þess að segja NEI í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu, þó ekki sé nema fyrir unga fólkið og komandi kynslóðir. Við sem erum virk í samfélaginu í dag getum ekki leyft okkur að binda afkomendur okkar í fjötra Evrópusambandsins um aldur og ævi.
Höfundur er fjárfestir, hefur starfað og búið í nokkrum löndum og er með meistaragráðu í alþjóðasamskiptum.
