„Þetta er sögudrifinn söng­leikur með rómantísku í­vafi“

Forvitnin er vakin.

Og engin spurning að kynnast þessu vinsælasta teymi betur: Deadgroove Games.

Sem svo sannarlega er að vinna að spennandi dæmi. Þar sem söngur, dans og önnur listsköpun sameinast tækninni í tölvuleik.

Tölvuleikurinn heitir Replay! The Musical og gengur út á að fólk tekur þátt í söngleiknum: Fyrir alvöru!

Tölvuleikurinn er á ensku en sviðsmyndin er íslenskt sjávarþorp. Eiginlega svolítið líkt Snæfellsnesi, og skýringin á því kemur í ljós á eftir.

„Þetta er sögudrifinn söngleikur með rómantísku ívafi,“ segir Viktor Ingi Guðmundsson, einn eigenda Deadgroove Games, og bætir við:

„Spilarinn skapar söngleikinn með því að taka virkan þátt. Þannig að úr verður söngleikur sem gengur út á það sama og við þekkjum úr söngleikjum: Þar sem tilfinningarnar bera karakterinn stundum ofurliði þannig að áður en þú veist af brestur karakterinn þinn í söng.“

Þótt leikurinn sé á ensku er gaman að heyra hvers vegna mikil áhersla er lögð á íslenska sjarmann.

Sem er einfaldlega hluti af viðskiptasýninni:

„Lopapeysan og þetta reddast sjarminn einfaldlega selur,“ segir Adam Murtomaa, annar eigandi í hópnum.

Markhópurinn er vægast sagt risastór.

„Við erum að einblína á markhóp sem er til staðar en fær sjaldan leiki sem eru sérstaklega gerðir fyrir hann,“ segir Brimrún Birta Friðþjófsdóttir, þriðji eigandinn, í samtalinu.

Í dag og á morgun ræðir Atvinnulífið við teymi úr hópi vinningshafa Gulleggsins árið 2026.

Hlátur, söngur og gaman

Þremenningarnir Viktor, Adam og Brimrún eru í stjórn Deadgroove Games en eigendur félagsins eru átta talsins og að verkefninu koma enn fleiri.

Viktor og Brimrún hafa verið par í um ellefu ár. Adam er því þriðja hjólið í hópnum. Eða „uppáhaldshjólið“ eins og Viktor orðaði það skemmtilega. Og síðan hlógu allir.

Því já; það er greinilega gaman að vera í Deadgroove Games-hópnum. Stemningin er allsráðandi og þar er áherslan ekkert síður lögð á listina eins og tæknina.

Skapandi list, söngur og dans hlýtur að vera skemmtilegt vinnuumhverfi að vinna í. En á bak við þetta allt saman eru samt útpældar hugmyndir og markmið.

Enda tölvuleikjaiðnaðurinn ekkert grín; þetta er einn stærsti afþreyingariðnaður heimsins, stærri en kvikmynda- og íþróttaheimurinn samanlagt.

Eru allir í heiminum að spila tölvuleiki?

„Já, eiginlega,“ svara þremenningarnir.

Tölvuleiki er líka hægt að spila nánast hvar sem er og hvenær sem er. Það eru því nokkurn veginn „allir“ að spila tölvuleiki.

Að þróa tölvuleik hefst ekki aðeins með hugmynd, heldur þarf að rýna í gögn og vinna ákveðna rannsóknarvinnu.

Úr varð skýr sýn um hver markhópurinn ætti að vera.

„Upphaflega kenningin okkar var að leikurinn myndi höfða sérstaklega til evrópskra kvenna á aldrinum 16 til 35 ára,“ segir Viktor og Brimrún bætir við:

„Þegar við skoðuðum gögnin úr markaðsstarfinu kom í ljós að nákvæmlega þessi hópur er að finna okkur.“

„Þetta er hópur sem fær oft minna af sérsniðnu efni en hann á skilið,“ segir Adam.

En hvernig kviknaði hugmyndin?

„Við Viktor erum mjög hrifin af söngleikjum og ferðumst gjarnan til útlanda til að sjá sýningar. Hugmyndin var að gera þessa upplifun aðgengilegri,“ segir Brimrún og Viktor bætir við:

„Við sáum líka að það voru furðu fáir tölvuleikir sem nýttu söngleikjaformið á virkan hátt.“

Adam skýrir út og segir:

Flestir leikirnir sem eru til og tengjast söngleikjum ganga meira út á að fólk sé að horfa. 

Við vildum að fólk tæki þátt.“

„Söngleikurinn verður öðruvísi eftir því hver þú ert og hvaða ákvarðanir þú tekur,“ segir Viktor og tekur dæmi um hvernig eitthvað í söngleik getur atvikast þannig að í atburðarásinni fer karakter að syngja til að heilla alla bæjarbúa og svo framvegis.

Alvöru listsköpun

Viktor og Brimrún kynntust á sínum tíma í Leikfélaginu Óríón. Þau höfðu oft rætt að skapa einhvern tölvuleik, störfuðu hjá tölvuleikjafyrirtækinu Myrkur Games og það var þar sem þau kynntust Adam.

Í fyrra ákváðu Viktor og Brimrún að sækja um styrk í Tónlistarsjóðinn.

„Við sóttum samt um styrkinn sem hálfgerða tilraun,“ segir Viktor en bætir við að það hafi líka verið þeim mun ánægjulegra að fá styrkinn: Hann hafi í raun tryggt að boltinn fór fyrir alvöru að rúlla.

Að hópnum skilst er þetta fyrsti tölvuleikurinn sem Tónlistarsjóðurinn styrkir.

En hvers vegna að fá íslenska söngvara og leikara til að syngja og tala á ensku? Er ekki bara hægt að láta gervigreindina sjá um þetta?

„Nei,“ svarar hópurinn um hæl og nánast sýpur hveljur!

„Markhópurinn okkar hefur gefið mjög skýr merki um að vilja ekki leik sem byggir á einhverri gervigreindarsköpun og eftirhermum. Þetta er reyndar frekar algilt í tölvuleikjaiðnaðinum. Þar sem notendur velja frekar tölvuleiki sem byggja á alvöru sköpun,“ segir Adam.

Við sjáum þetta líka vel hjá þeim hópi sem er að fylgjast með verkefninu á samfélagsmiðlum. Þar spyr fólk okkur reglulega hvort við notum gervigreind. 

Þegar við segjum nei eykst traustið strax og áhuginn á verkefninu verður meiri.“

„Fyrir okkur snýst þetta líka um handverk og sköpun,“ segir Viktor og Adam bætir við:

„Okkur hefur líka komið það svolítið skemmtilega á óvart hversu mikill áhugi er erlendis á framleiðslu tölvuleikja frá Íslandi og það sem meira er: Þarna úti virðist líka hópur áhugafólks um söngleiki sem bíður með mikilli eftirvæntingu vegna þess að það þykir svo áhugavert að þetta sé söngleikur með þessum íslenska sjarma.“

Því þar erum við ekki aðeins að tala um íslenska sjarmann í tali eða söng. Heldur líka í sviðsmyndinni.

„Ég er alin upp í Snæfellsbæ og án efa er svolítið af fólki þaðan sem mun þekkja einstakar götur og hús, að því er virðist,“ segir Brimrún og brosir.

Því sviðsmyndin, þetta íslenska sjávarþorp að virðist, sækir sinn innblástur í það umhverfi sem Brimrún þekkir að vestan.

Rétt að byrja

Daglegt líf gengur auðvitað út á það sama og flestir frumkvöðlar í sprotastarfi þekkja: Að vinna dag og nótt að góðri hugmynd, gera hana að veruleika en vinna samhliða að alls kyns öðrum verkefnum til að eiga ofan í sig og á.

Upptökustúdíó Adams, Kaiku Sound, hefur verið notað frá byrjun.

„En vinnan við þetta er mikil og ég var því fljótur að nefna við þau strax í fyrra að eflaust væri skynsamlegra að ég kæmi inn sem eigandi. Ekki einu sinni allur styrkurinn gæti dekkað reikning fyrir svona mikla stúdeóvinnu!“ segir Adam og hlær.

Hvar sjáið þið fyrirtækið eftir þrjú til fimm ár?

„Ég vona að við verðum búin að gefa út fyrsta leikinn í fullri stærð með tónlist, söng, leikurum og sögu – og séum þegar byrjuð á næsta verkefni,“ segir Viktor.

„Við höfum meiri áhuga á að gera smærri og markvissari leiki fyrir ákveðna markhópa en að reyna að höfða til allra,“ útskýrir Brimrún.

„Við viljum byggja upp sjálfbært fyrirtæki sem getur skapað fleiri leiki og fleiri störf hér á landi,“ bætir Adam við.

Markmiðið er að gefa út nýja leiki á um þriggja ára fresti. Sem er metnaðarfullt markmið í tölvuleikjabransanum, þar sem nýir tölvuleikir koma oft út á um sex til átta ára fresti.

Viktor ypptir öxlum þegar þetta er nefnt.

Ég á nú bara svo mörg ár eftir af ævi minni til að gera tölvuleiki.“

Og aftur hlær hópurinn.