Á­hrifa­mestu augna­blikin í Kórnum: Flókin líkams­í­mynd, Bieber-aðdáun og sungið á ís­lensku

Töluvert hefur verið fjallað um tónleika Laufeyjar síðustu daga. Rætt var við skipuleggjendur um umfang og umgjörð tónleikanna, ljósmyndarinn Viktor Freyr fangaði sjónræna fegurðina með myndaveislu og svo rýndi gagnrýnandinn Jónas Sen í sjálfa tónlistina í fjögurra og hálfs stjörnu dómi. Sömuleiðis var fjallað um bæði klæðnað Laufeyjar og talað við förðunarfræðing hennar.

Hér verður gerð tilraun til að botna umfjöllunina endanlega (þó það sé eiginlega ómögulegt) með því að fara yfir áhrifamestu augnablik tónleikanna. Þó tónlistin sjálf hafi verið stórkostleg var það nefnilega ekki síst milli laganna sem Laufey heillaði áhorfendur með einlægu, krúttlegu og stundum spaugilegu tali við salinn.

Blaðamaður fór sjálfur á tónleikana á sunnudaginn og bar saman bækur sínar við aðra tónleikagesti til að setja saman stuttan lista yfir bestu augnablikin í Kórnum sem lesa má hér að neðan.

Justin Bieber færist nær og nær

Snemma á tónleikunum talaði Laufey um hvað það væri óraunverulegt að vera komin upp á svið í Kórnum og rifjaði upp hvenær hún hafði síðast verið á tónleikum í höllinni. Það var tæpum tíu árum fyrr þegar kanadíska stórstjarnan Justin Bieber kom til landsins á risavöxnum Purpose-túr sínum og hélt tvenna tónleika í Kórnum, 8. og 9. september 2016.

Laufey var þá bara sautján ára nemandi í Versló, þó búin að keppa til úrslita í Ísland Got Talent tveimur árum fyrr og til undanúrslita í The Voice árið áður.

Laufey grínaðist um helgina með að á sínum tíma hefði hún verið viss um að Bieber hefði tekið eftir henni í áhorfendaskaranum. Það hefði auðvitað ekki verið raunin, bætti hún svo við. Níu árum síðar hefði hún svo aftur séð Bieber á sviði, þá á Grammy-verðlaununum í Los Angeles í febrúar þegar hann tók „Yukon“ ber að ofan. 

Laufey sagði að Bieber vissi enn ekki hver hún væri en hún væri allavega farin að færast nær honum.

Glímt við flókna líkamsímynd

Eitt kröftugasta lagið af A Matter of Time er án efa „Snow White“ sem fjallar um hvernig það er að finnast maður aldrei nógu fallegur eða grannur í sjúkum heimi óraunhæfra fegurðarstaðla.

Laufey sagðist sjálf glíma við slíkar tilfinningar, lengi vel hefði henni fundist hún ekki vera nógu falleg eða grönn. Hún sagði það vera ótrúlega erfitt að vera kona á tímum samfélagsmiðla og óraunhæfra fegurðarstaðla. 

Enn þann dag í dag sagðist hún stundum líta í spegil og velta fyrir sér hvern hún væri eiginlega að horfa á. Eins og segir í laginu: „I don't think I'm pretty, it's not up for debate/A woman's best currency is her body, not her brain.“

„They try to tell me, tell me I'm wrong/But mirrors tell lies to me, my mind just plays along/The world is a sick place, at least for a girl/The people want beauty, skinny always wins/And I don't have enough of it, I'll never have enough of it“

Best klæddu áhorfendurnir

Það hefur sennilega ekki farið framhjá neinum myndbandið af því þegar Laufey valdi tólf ára stúlkuna Sóleyju Stellu Ásbergsdóttur sem best klædda áhorfandann á tónleikunum á laugardagskvöldið. 

Gaman var að sjá gleði Laufeyjar yfir metnaðarfulla aðdáandanum sem hafði saumað á sig eigin kjól og mætti með Laufeyjarklukku og ekki síður Sóleyju með stjörnur í augunum yfir súperstjörnunni.

Sama augnablik á sunnudagstónleikunum var ekki síður krúttlegt nema þar var sú best klædda af erlendu bergi brotin þannig Laufey talaði við hana á ensku. Ameríska hlið Laufeyjar, sem hefur búið í Bandaríkjunum síðustu átta ár, kom þar skýrt í ljós þegar hún jós stúlkuna lofi og sagði: „I love you so much“. 

Ansi væmið og amerískt fyrir einhverja gesti en líka hrikalega krúttlegt.

Leyfði Íslendingunum að dreyma

Ef manni finnst „Snow White“ áhrifamikið þá er það bara lítill lækur samanborið við tilfinningafossinn sem „Letter to My Thirteen Year Old Self“ kallar fram.

Lagið var meðal þeirra síðustu á tónleikunum en Laufey syngur þar um sjálfa sig þrettán ára gamla. Stelpu sem er óörugg með líkamsvöxt sinn og er öðruvísi en hinir krakkarnir sem hlæja að útlenska nafninu hennar. Stelpu sem er valin síðust, er sellónörd og strákarnir stara á.

„I wish I could go back and give her a squeeze/Myself at thirteen/And just let her know, know that she's beautiful“

Laufey snerti þar við öllum salnum eins og hún gerir án efa alltaf þegar hún tekur þetta lag. Eftir flutninginn hvatti hún Íslendinga síðan til að dreyma stórt og spurði hver hefði trúað því að hún myndi enda uppi á sviði á smekkfullum Kórnum að klára Evróputúr öllum þessum árum fyrr.

Draumalandið handa mömmu og pabba

Eftir að Laufey tók síðasta lagið slokknuðu ljósin og dynjandi lófatakið glumdi um allan Kórinn. Þegar ljósin kviknuðu aftur sagðist hún luma á einu bónuslagi fyrir gestina og tók nýjustu smáskífu sína „How I Get“.

Aftur tók við dynjandi lófatak en svo blikkaði Laufey áhorfendur, sagðist hafa verið að plata og tók annað lag. Enn einu sinni fögnuðu áhorfendur stjörnunni þó hún hefði blekkt þá. 

En hún blekkti þá aftur, bætti við þriðja bónuslaginu og settist við píanóið. Síðan sagðist hún ætla að taka uppáhalds lag foreldra sinna, lag sem hún hlustaði alltaf á þegar hún væri í útlöndum og saknaði Íslands: „Draumalandið“ eftir Sigfús Einarsson. 

„Þar aðeins yndi fann ég/Þar aðeins við mig kann ég/Þar batt mig tryggðarband/Þar batt mig tryggðarband/Því þar er allt sem ann ég/Þar er mitt draumaland“