Getur ekki leyft sér að fela sig þrátt fyrir að hafa krassað

„Aðalástæðan fyrir því af hverju ég hætti með til dæmis hlaðvarpið Karlmennskuna og fór aðeins að einbeita mér að öðru var að ég var bara orðinn þreyttur,“ segir Þorsteinn í samtali við Sindra Sindrason.

„Ég er alltaf þreyttur á sjálfum mér. Hulda konan mín gaf út bók þarna um jólin, ég man ekki einu sinni hvenær það var 2022 eða 23 og bara eftir það þá bara krassaði ég á einhvern vegg og ég fékk ekki hugmynd. En til að mynda í svona fimm ár á undan því gat ég ekki horft á sjónvarpið af því ég var svo fullur af hugmyndum og var alltaf að skapa og búa til og finna eitthvað teik. Svo bara eftir þetta þá var ég bara, ég nenni ekki að hugsa. Ég var bara algjörlega búinn og ég fann að ég þyrfti bara aðeins að kúpla mig út og gera eitthvað annað. En auðvitað spilar það inn í það sem hefur verið í gangi bara í samfélaginu.“

Fann fyrir miklum meðbyr

Sindri spyr hvort kynjafræði og femínismi séu ekki jafn ráðandi skoðanir í dag?

„Þegar ég byrjaði með verkefnið mitt, Karlmennskan, þá sannarlega finn ég fyrir meðbyr og það kemur í kjölfarið á metoo. Karlmennskan kemur þarna í kjölfarið af því og úti um allt er sterk umræða um karllægni og ofbeldi. Þá förum við að beina sjónum okkar að því. Af hverju er allt þetta ofbeldi? Hvernig tengist þetta karlmennsku og karlmennskuhugmyndum? Við förum eitthvað að spá í þetta og ég finn klárlega meðbyr. Ég er með einhverja þúsundir fylgjenda á samfélagsmiðlum og hlaðvarpið var á þeim tíma, alveg þokkalega vinsælt. En ég upplifði aldrei að ég væri í einhverri ríkjandi ráðandi stöðu þar sem ég gæti eitthvað ráðið stemningunni í samfélaginu.“

Hann segist alltaf hafa upplifað að það sem hann væri að standa fyrir væri á skjön við meginstraumsskoðanir.

„Ég upplifði meira að segja að á hátindi Karlmennskunnar þá varð maður var við algjöran viðbjóð. En ég geri mér fyllilega grein fyrir öllum mínum forréttindum og ég er hvergi jaðarsettur en ég er búinn að safna einhverri orku og ég get ekki leyft mér að fela mig inni í Menntaskólanum í Kópavogi og bara vera kennari, sem ég elska, af því ég bý líka yfir ákveðinni þekkingu.“

Hann segist hafa ákveðið sjónarhorn sem hann vill miðla.

„Þessi sería sem er að koma út núna eru átta þættir. Þetta eru viðtöl við okkar helstu sérfræðinga á ákveðnum sviðum. Ég hef þennan miðil enn þá, ég hef þetta platform enn þá og mér finnst það bara vera eitthvað sem ég á að gera, ég á að nýta þetta, ég á að nýta forréttindin,“ segir Þorsteinn.

Sindri spyr þá hvort við sem samfélag höfum ekki náð kynjajafnrétti?

„Nei. Það er fullt af konum í valdastöðum og þetta er heldur betur svona bensín á tankinn hjá þeim sem að hafa alltaf fullyrt að jafnréttið hafi verið komið. En ef þú bara skoðar timarit.is, þá geturðu séð að fólk hefur haft áhyggjur af því að jafnréttið sé löngu komið. Og jafnvel gott betur af því að konur eru nú komnar á þing og í helstu valdastöður. En við getum alveg talað um feðraveldi sem þetta karllæga, kynjaða valdakerfi. Ef við ætlum að heimsækja það, þá snýst það ekki bara um kynin. Og það hefur aldrei gert það. Þetta snýst líka um stétt, stöðu og uppruna. Þetta snýst um allar þessar félagslegu breytur. Þannig að þegar við erum að horfa á að einhver, frekar einsleitur hópur af konum sé í valdastöðum, ég meina það er frábært og það er merki um einhvern árangur. En þýðir það að við búum í samfélagi þar sem að öll geta fengið að vera þar sem þau eru og fólk hafi öll sömu tækifærin? Nei. Það er klárlega misskipting í okkar samfélagi, það er klárlega enn þá ofbeldi.“

Hér að neðan má sjá viðtalið við Þorstein í heild sinni.