Nítján ára hlaupapar kom, sá og sigraði með yfirburðum í Hengill Ultra

Sölvi og Dalrós eru bæði aðeins 19 ára gömul og sannkallað hlaupapar. Parið vann sína flokka með miklum yfirburðum, því Sölvi var tæpum 74 mínútum fljótari en næsti karl og Dalrós kom í mark rúmum 65 mínútum á undan næstu konu.

Sölvi kláraði kílómetrana 106 á 14 klukkustundum, 25 mínútum og 29 sekúndum og var fyrstur af 18 keppendum í karlaflokki. Dalrós kom í mark á 16 klukkustundum, 58 mínútum og 17 sekúndum og kom fyrst í mark af átta keppendum í kvennaflokki. Dalrós gerði þó gott betur en það að vinna kvennaflokkinn, því hún varð fjórða af öllum þeim 26 keppendum sem tóku þátt.

Vildu klára þetta fyrir mömmurnar sem vöktu alla nóttina

Bæði segjast þau þó ekki endilega viss um það að það sé eðlilegt að 19 ára par taki sig til og vinni slíkt ofurhlaup.

„Ekki svo ég viti allavega. Það eru ekkert margir í þessu á okkar aldri,“ sagði Sölvi í samtali við Vísi í gær.

„Ég bara veit það ekki sko. Við erum búin að vera yngst svolítið lengi í þessu,“ bætti Dalrós við.

Hlaupið gekk þó ekki áfallalaust fyrir sig því þau lentu bæði í vandræðum með skrokkinn á sér á fyrri hringnum af tveimur. Stutt stopp í Hveragerði þegar hlaupið var hálfnað hafi þó gert kraftaverk.

„Líðanin var svolítið svona upp og niður. Ég fann það bara strax eftir 30 kílómetra að þá byrjaði margt að klikka. Maginn og sjónin farin að klikka þannig að ég var ekkert viss um að ég myndi einu sinni ná að klára fyrsta hringinn,“ sagði Sölvi.

„Svo allt í einu náði ég smá ferð þegar ég var kominn upp í kannski 45-50 kílómetra og ég vaknaði aðeins þá. Svo gat ég hvílt mig í kannski tuttugu mínútur í Hveragerði og þá var ég bara eins og nýr,“ bætti Sölvi við og þakkar móður sinni og sambýlismanni hennar, Böðvari Stefánssyni, fyrir ómetanlegan stuðning eftir að fyrri hringnum lauk.

Þá segir Dalrós að pepp frá mömmu hafi reynst þeim afar dýrmætt.

„Það munaði öllu að hafa bæði mömmu hans Sölva og mömmu mína þarna til að peppa og hjálpa okkur. Maður vildi líka svolítið klára þetta fyrst að þær voru búnar að vaka alla nóttina fyrir mann. Þannig að maður vildi heldur ekki gefast upp þeirra vegna líka,“ sagði Dalrós.

Nennti ekki að þurfa að gera þetta aftur á næsta ári

Þetta var þó ekki í fyrsta skiptið sem þau Sölvi og Dalrós taka þátt í hlaupinu. Þau gerðu það einnig í fyrra, en þurftu þá bæði að hætta keppni vegna þess að skrokkurinn var að gefa sig. Sölvi lét gott heita eftir 96 kílómetra þegar hann var farinn að missa sjónina og Dalrós hætti keppni eftir 75 kílómetra vegna meiðsla í hnjám. Þessu segir Sigríður Erlendsdóttir, móðir Sölva, frá í pistli á Facebook-síðu sinni.

Þau segjast bæði hafa hugsað um það þegar reyna fór á í ár.

„Það var líka alveg í hausnum á manni og ég hugsaði að þá þyrfti maður að taka þetta aftur á næsta ári. Ég var ekkert alveg til í það,“ grínaðist Dalrós. „Það var fínt að klára þetta bara núna.“

„Það leit út fyrir það á tímabili að maður þyrfti að hætta, en sem betur fer varð það ekki svoleiðis,“ bætti Sölvi við.

En var markmiðið að vinna hlaupið þegar farið var af stað?

„Ekki beint, en við vorum mjög framarlega í fyrra þegar þurftum að hætta. Við vorum samt aðallega að horfa á tímamarkmið frekar,“ sagði Sölvi

Dalrós tekur í sama streng, en segir að aðalmarkmiðið hafi verið að klára hlaupið.

„Það var alveg gaman, en mig langaði bara að klára þetta. Það var númer eitt, tvö og þrjú. En svo var það alveg peppandi að vita að ég væri fremst og það hélt mér gangandi þó mér liði mjög illa. Það peppaði mann mikið að halda þeim svona fyrir aftan sig.“

Stutt hvíld og svo beint á Laugaveginn

Þau Sölvi og Dalrós segja svo að lokum að það eina sem sé á döfinni sé að hlaupa Laugaveginn. Þau segja þó að það verði ekki eina hlaupið sem þau eigi eftir að hlaupa í sumar, en fyrst þurfi þau að hugsa um hvíldina áður en farið verður að skrá sig í frekari ofurhlaup.

„Við erum bæði skráð í Laugaveginn og síðan er fullt af öðru sem við eigum bara eftir að skrá okkur í og slatti sem við eigum eftir að gera,“ sagði Sölvi.

„Það er ekkert ákveðið markmið,“ bætti Dalrós við. „Ég er skráð í Laugaveginn og svo ætla ég bara að skrá mig í einhver hlaup þegar ég verð orðin hress aftur. Þetta var svolítið stóra markmiðið og nú veit ég ekki alveg hvað er næst. En ég finn eitthvað stórt.“

„Nú er bara hvíld. Ég er svolítið aum í hnjánum og vil ekki meiðast þannig ég ætla bara að taka góða hvíld,“ sagði þreytt, en sátt, Dalrós að lokum.