Fjárfesta í hestum frekar en hlutabréfum

Fyrir 15 árum síðan fóru tannlæknahjónin Kristín Heimisdóttir og Bjarni Elvar Pjetursson í örlagaríka hestaferð á fjöllum sem sneri lífi þeirra á hvolf. Á þessum tíma vissu þau næstum ekkert um hesta en eiga nú sveitabýli og reiðhöll á Suðurlandi, 60 hesta stóð og reka stórt ræktunar- og tamningabú. Telma Lucinda Tómasson heimsótti hjónin í Hjarðartúni við austurbakka Eystri-Rangár í mannlífsþættinum Hestalífið.

„Ég veit það ekki, það bara gerðist. Ég veit ekki hvort það er útiveran, nálægðin við dýrin eða tengingin við náttúruna. Ég veit ekki hvað það er, þetta bara einhvern veginn heltekur mann þegar maður byrjar,“ útskýrir Kristín. 

Veitir gleði

Um 70 þúsund hross eru til á Íslandi og fjöldi hestamanna er einnig talinn í þúsundum. Flestir stunda hestamennsku sem áhugamál, njóta útreiða og nálægðar við skepnuna, en sumir taka sportið miklu lengra, helga því líf sitt og fjárfesta fyrir tugi eða jafnvel hundruð milljóna. Fyrsta folaldið sem Kristín og Bjarni fjárfestu í var heldur dýr en vel ættuð lítil hryssa og margir undruðust þessi kaup.

„Eins og sumir segja: „Hvað eruð þið að eyða svona miklum pening í að kaupa folald? Ég meina, hefðum við keypt hlutabréf fyrir sama pening, við værum ekki búin að hafa nokkra gleði af því,“ segir Bjarni.

Þau leggja hart að sér og fjárfestingin í húsakosti, hrossum og jarðnæði er mikil. Þau keyptu hrossaræktarbúið fyrir fimm árum og síðustu fjögur ár hafa þau verið að fikra sig áfram í ræktun.

„Við tókum nefnilega samtalið áður en við keyptum þetta folald því það var ekki alveg gefins. Við bara veltum þessu fyrir okkur. Ef við kaupum hlutabréf þá annað hvort græðir maður á því eða tapar. Og það veitir manni enga gleði. En það að kaupa folald og fylgjast með því, og þá getur maður auðvitað annað hvort grætt á því eða tapað á því eins og á hlutabréfunum. En ferillinn á því er einhvern veginn miklu skemmtilegri. Og það er eins og með allt í lífinu að það er ekki markmiðið sjálft sem er aðal málið heldur leiðin að markmiðinu,“ segir Kristín.

Áður en Bjarni og Kristín fóru af stað í þetta ævintýri höfðu þau prófað að vera með nokkur hross og hesthús í bænum. En það hentaði þeim ekki að stunda hestamennskuna eftir vinnu, oft á kvöldin þegar aðrir voru farnir heim.

„Þannig að í staðinn fyrir að verða þessi hvíld og slökun að fara í rólegheitum upp í hesthús og vinna með hestana þá varð þetta eiginlega pínu stress. Þannig að við fórum að hugsa hvort það væri möguleiki að kaupa einhverja aðstöðu sem ber það að ráða fólk í vinnu þannig að það geti verið með okkar hesta og hesta í þjálfun þannig að við höfum meira frítt spil. Koma um helgar og fara á bak eða koma um helgar og fara ekki á bak,“ segir Bjarni.

Alltaf jafn hissa

Fjórir atvinnumenn temja og þjálfa í Hjarðartúni, enda mikið starf að sinna tugum hesta. Kristín segir að það hafi komið sér á óvart hvað hestamennskan getur tekið á allan líkamann.

„Það er eitt að sitja hest þegar þú ert í hestaferð og að ríða á milli staða sitja eða eitthvað svoleiðis, þá þarftu að hafa ákveðið balans og það kannski líka getur verið æfing. En svo þegar þú ferð að keppa eða vinna með hestinn þá vinnur þú með öllum þínum líkama líka. Þetta kom mér rosalega á óvart og þetta hvarflaði ekki að mér áður en ég fór í hestamennskuna. Ég er alltaf jafn hissa, ég er bara sveitt að ríða nokkra hringi. Og svo horfirðu á fólk í sjónvarpinu eða inni á keppnisvellinum og þú heldur já já, það bara sest og svo nokkra hringi og út. Og svo fær maður sér bjór eða eitthvað. Þetta er ekki þannig, þetta er nefnilega ekki þannig. Þetta kom mér mjög á óvart, hvað þetta er mikil íþrótt,“ segir Kristín.

Hjónunum datt í hug að setja saman lið atvinnuknapa í Meistaradeildinni í hestaíþróttum í vetur, sem er í raun efsta erfiðleikastig í hestasportinu. Skemmst er frá því að segja að sigur á sigur ofan tryggði liði Hjarðartúns sæti á toppnum.

Hægt er að horfa á þáttinn í heild sinni í spilaranum hér fyrir ofan.