Pitsa ryðst inn í lokaða veröld

Leikhús / ***

Pizzasendillinn

Sýnt í Faktorý, Smiðjustíg

Höfundur: Elísabet Jökulsdóttir Leikstjóri: Heiðar Sumarliðason

Aðalhlutverk: Þóra Karítas Árnadóttir, Magnús Guðmundsson, Hjörtur Jóhann Jónsson og Saga Garðarsdóttir.

Ný leikhús í gömlu umhverfi líta nú dagsins ljós nánast í hverri viku. Faktorý hét áður Grand Rokk og þar við hliðina á veitingastaðnum í sal með sætum og sófaröð kviknaði leikhús til lífsins á föstudagskvöldið þegar hópurinn sem kallar sig Fátæka leikhúsið réðist í að frumflytja verk eftir Elísabetu Kristínu Jökulsdóttur.

Fjórir leikarar sitja í ferköntuðu rými eins og þeir séu myndskreyting í bók eða hver og einn í sínu sjónvarpsstúdíói. Þessir fjórir leikarar haggast ekkert úr stöðum sínum allt verkið þótt ýmislegt komi þeim úr jafnvægi vægast sagt. Fjölskylda; mamma, pabbi og dóttir, búa á Melhaga í Reykjavík og virðist hafa einangrast þar algerlega frá öllu öðru lífi en samvistunum hvert við annað. Þau eru upptekin af kynórum um leið og þau niðurlægja hvert annað en þykjast þó þurfa hvert á öðru að halda. Allt í einu er dinglað (eins og það heitir núorðið þegar dyrabjöllu er hringt). Kominn er pitsusendill með sendingu sem enginn í þessari fjölskyldu kannast við, enda pantar enginn pitsu í þessari fjölskyldu.

Dóttirin lifir í lokaðri veröld og er greinilega það sem foreldrarnir bæði hata og elska og helst vilja losna við, hvernig sem það kemur nú heim og saman. Engu að síður skapast samskipti milli hennar og sendilsins og svo tekur mamman yfir það samband meðan pabbinn vill helst flýja með móðurinni en einhvern veginn samt ekki. Leikurinn er uppbyggður af mónólógum frá hverju einu þeirra auk þess sem undirliggjandi hljóðmotta framkallar einhvers konar jarðskruðningahljóð eða eins og eldgos sé í uppsiglingu og magnar stemninguna í verkinu.

Þóra Karítas Árnadóttir fer með hlutverk hinnar hjólgröðu móður sem síðan viðurkennir að hafa ekki fengið neitt almennilegt út úr kynlífi sínu, alla vega ekki með eiginmanninum. Þóra Karítas hefur heillandi nærveru og einbeitingu fyrir utan að raddbeiting hennar er hér með skemmtilega dularfullum blæ. Hin innilæsta dóttir sem vill en vill þó ekki fara eða vera, er leikin af Sögu Garðarsdóttur sem enn er í leiklistarnámi við LHÍ.

Saga hefur sterka útgeislun og sýndi fantagóða takta í fremur erfiðu hlutverki, einkum þegar hún var að reyna að útiloka vit­leysuna í foreldrum sínum. Pabbann leikur Magnús Guðmundsson. Á tíma virtist hann vera orðinn svolítið leiður á að vera þessi pabbi en þegar á leið rjátlaðist sá leiði af honum. Kannski var föðurhlutverkið óskýrast af hendi höfundar? Pitsusendilinn lék Hjörtur Jóhann Jónsson. Hann er enn í skólanum og það verður mjög gaman að fylgjast með honum; hann er með húmoristíska áru sem hann er strax farinn að spila snilldarlega á.

Leikstjórinn virðist halda mjög vel utan um sitt fólk. Elísabet Kristín Jökulsdóttir les okkur leikstjórnarhlutann eða leiðbeiningar af bandi og eins lýkur hún verkinu með sömu aðferð, eins og um síðustu blaðsíðu bókar sé að ræða. Það rammaði ágætlega inn verkið. Þó svo að leikararnir hafi verið hverjum öðrum betri og virkilega gaman að sjá þetta efnilega fólk fara vel með texta, vaknar þó spurningin hvort textinn hafi verið nógu efnilegur. Og þó, kynórarar og innilokuð börn hjá misskildum foreldrum er kannski ágætis tilbreyting í hruna-hrynjandanum. Smart sýning en framvinduna vantaði sem gerði að þetta varð fremur eins og sífelld endurtekning af sömu mynd.

Niðurstaða: Smart sýning og vel leikin en heldur endurtekningarsöm.