Gunnar Smári rís upp úr „rotnandi holdi“ í sumar

„Ég sagði ykkur frá því um daginn þegar ég lagðist inn á hjarta­deild tvívegis og fólk spyr mig því oft hvernig ég hafi það, sum um leið og þau óskuðu mér góðs sumars í gær. Skítt og lagó, svara ég, en ég verð góður í sumar,“ skrifar Gunnar Smári á Face­book í dag þegar hann reynir að greina ástand sitt og framtíðar­horfur.

Hann segir þetta lýsa hugarástandi. Hann hvorki veit né skilur hvernig honum líður í dag en hann trúi því að hann verði jafn góður aftur. Ekki seinna en í sumar. 

„Ég fann að ég var út­hvíldur þegar ég vaknaði í morgun, teygði úr mér og fann líf í skrokknum, þetta afl sem getur öllu breytt, er eins og úti­bú frá sólinni. Undan­farið hef ég ekki fundið þennan neista, hef lifað í því rotnandi holdi sem þetta hylki er sem fóstrar líf okkar en drepur okkur á endanum.“

Gunnar Smári lagðist, eftir bak­slag í lyfja­með­ferð, öðru sinni inn á hjarta­deild Land­spítalans seinni hluta mars og sagði þá útséð með að hann yrði með viðtöl fyrir páska á Sam­stöðinni þar sem fjar­vera hans hefur verið til­finnan­leg.

Hann segist síðan hafa fengið flensu sem varð til þess að árangur með­ferðarinnar gekk til baka þannig að hann hrökk aftur úr takti og hefur ekki verið jafn veikur og hann varð þegar hann fékk mis­linga tólf ára.

Óttast ekki dauðann

„Í flensunni var ég með eins og vakandi óráð,“ segir hann um hvernig hann fylgdist með huganum „spinna upp ein­hverja þráhyggju um skað­legt blóð og hvernig ég yrði að svara því, án þess að trúa þessu.“

Hann hafi ekki getað fundið nýjan hugsunarþráð sem hann gat „lifað innan og séð til­gang og mark­mið.“ Í þessu ástandi segist hann hafa hugsað: „Guð, svona deyr maður.“

Annars segist Gunnar Smári ekki óttast dauðann. „Hann er eitt­hvað sem ég mun þurfa að hafa áhyggjur af eftir mörg ár. Einn læknirinn sagði að ég gæti þakkað fyrir að vera ekki dauður, en maður veit aldrei hvað þeir vilja segja þessir læknar. Þeir nota allar að­ferðir til að herða fólk og gera það upp­lits­djarfara. Að þakka fyrir lífið er besta að­ferðin til þess.“

Kominn upp í 23% orku

Vandi hans núna sé að hann kunni ekki lengur á sig. Yfir hann hellist sam­hengis­laus mæði og þreyta sem hann viti ekkert hvaðan koma. Hann sofni fimm sinnum yfir daginn, sitjandi í stól eða sófa.

„Vélin sem áður gekk svo vel er nú í furðu­legum hæga­gangi. Ég er á 17% orku svaraði ég hjúkrunar­fræðingi um daginn. Ég held ég sé kominn upp í 23%, svaraði ég daginn eftir. Það er mikill munur, eitt­hvað sem má vinna með.“

Gunnar Smári segist skrifa þetta í dag til að vita hvort andi hans er með honum. „Ég sakna hans og hlakka til að fá að lifa aftur fullu lífi. Það verður í sumar.“