„Með rauf á rassi ef mér verður brátt í brók“

Blaðamaður ræddi við hann um tísku, eftirminnileg kaup, fataskápinn og fleira fjörugt.

Hvað finnst þér skemmtilegast við tískuna?

Bara hvað hún getur endurspeglað innri mann vel. Afhjúpar öll leyndarmálin, ekki það að ég hafi eitthvað að fela (enda á ég ekki skikkju t.d.)

Hver er uppáhalds flíkin þín og af hverju?

Í raun ætti ég að segja Kormáks&Skjaldar ullarjakkafötin sem amma mín og afi voru svo gjafmild að gefa mér þegar ég útskrifaðist úr Listaháskólanum, en í raun og veru er það rauður heilgalli sem ég áskotnaðist frá honum frænda mínum.

Þetta eru semsagt svona kúrekanáttföt sem ég klæði mig í þegar ég er veikur. Það er eina flíkin mín sem er með myndarlega rauf aftan á rassinum svona ef mér verður brátt í brók - ég hef blessunarlega ekki þurft að grípa til slíkra ráða hingað til.

Eyðirðu miklum tíma í að velja föt hverju sinni?

Nei. Í heiðarleika sagt það sem er næst hendi. 

Ekki það að ég blandi saman kuldagalla við sólhatt en fötin mín eru þess eðlis að þau passa öll við hvort annað þannig ég er ekkert að meitla þetta fyrir mér frá degi til dags.

Hvernig myndirðu lýsa stílnum þínum?

Ég tók þá ákvörðun á fyrsta ári í menntaskóla þegar ég var alfarið farinn að kaupa sjálfur fötin mín, að reyna að blanda saman þægindum við snyrtimennsku. 

Galdurinn var sá að fjárfesta í skyrtum úr allskonar efnum, helst í jarðlitum, frekar en hettupeysum.

Ég er bölvaður gallabuxnakall og þar sem ég er skóböðull verður skóbúnaðurinn helst að vera sterkbyggð stígvél sem enda mér lengur en hálft ár - þó svo það slæpist til endrum og eins old school strigaskór þarna inn á milli.

Hefur stíllinn þinn breyst mikið í gegnum tíðina og hvernig þá?

Allt fram að gagnfræðaskóla hafði mamma bara dressað mig, en þá fékk ég Bítla-þráhyggju og kolféll fyrir sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar.

Ætli það hafi ekki verið þá sem maður fór að hafa einhverja tilfinningu fyrir því hverju maður vildi klæðast frá degi til dags og hef verið fastur í þeirri búbblu æ síðan.

Ekki það að ég sé að klæða mig í jakkaföt og binda á mig lakkrísbindi alla morgna, en horfandi á ljósmyndir af mér á grunnskólaárum er ekki laust við það að maður fái stundum kjánahroll yfir útganginum á manni.

Nýturðu þess að klæða þig upp?

Það er gaman að líta vel út. Það gerir svo mikið bæði fyrir álit annara á þér og hvernig maður lítur á sjálfan sig. 

Sjálfstraustið eykst og maður situr betur í sér heldur en þegar maður er í fötum sem passa ekki saman.

Ég er aldrei jafn meðvitaður um sjálfan mig og ef mér finnst ég hafa gert mistök í klæðaburði. Verandi strákur finnst mér svo mikið auðveldara en maður heldur að líta snyrtilega út.

Bara við það eitt að skella á sig fallegu bindi ferðu úr því að vera Doddi á lagernum í erindreki í Buckinghamhöll. 

Á þessari mynd var ég á deiti með ógeðslega sætri stelpu. Barbour jakki, hvít skyrta og brúnt bindi - Voilá! (Hún reyndar fyrirlítur mig í dag en það kom bindinu ekkert við)

Hvað skiptir þig mestu máli í klæðaburði?

Að klæðnaðurinn endurspegli manninn. Ég minnist þess að í Listaháskólanum vorum við bekkjarbræðurnir Arnór Björnsson að máta búninga fyrir sýningu sem bekkurinn var að búa til. 

Við vorum skikkaðir í H&M til þess að máta karakterlaus föt.

Ég var kominn í gráa hettupeysu og Arnóri gert að taka mynd af mér í peysunni, en myndatakan tók mikið lengri tíma heldur en þurfti þar sem myndatökumaðurinn hætti ekki að hlæja því honum fannst svo absúrd að sjá mig í peysunni.

Það er ekkert að hettupeysum, en þær fara mér ekki. Ekkert frekar en að leðurvesti klæða íslenska karlmenn illa (Sverrir Stormsker er hér undantekning).

Hvaðan sækirðu innblástur í tískunni?

Fallegur klæðnaður á karlmenn hefur ekki breyst í rúm 120 ár útaf einni ástæðu - hann virkar. 

Góður vinur minn og kollegi Níels Girerd spurði mig þegar við vorum að skemmta okkur í sumar hvers vegna ég væri ekki bara alltaf í þeim jakkafötum sem ég skartaði.

Nilli á auðvelt með að slá manni gullhamra, og svarið vegna þess að ég er ekki prófessor í Oxford, en „why fix something that isn’t broken?“ Ef það hefur virkað í yfir 30 ár virkar það áfram og innblásturinn kemur þaðan.

Ertu með einhver boð og bönn þegar það kemur að klæðaburði?

Fólk má þess vegna klæða sig í einhverjar gardínur fyrir mér svo lengi sem því líður vel. Kannski þá bara aðallega þessar jakkafatareglur. 

Ekki ljósa skó nema við ljós föt, og aðeins svarta skó við svört jakkaföt. Ekki hneppa báðum hnöppum. Langa þunna sokka svo ekki sjáist í hold.

Já jú, hættið að klæðast náttfötum í almenning. Hvað amar að?

Hver er eftirminnilegasta flík sem þú hefur klæðst og af hverju?

Verandi leikari hefur maður farið í endalausa eftirminnilega búninga. Ég er eins og barn í nammibúð þegar ég kemst í Dieter búningabúð í Berlín, heilt vöruhús sem selur bara búninga.

Áðurnefndur Nilli kom með mér í eitt skipti og við fundum páfabúninga sem kostuðu á bilinu 100-200 þúsund. 

Ég veit ekki hvernig en Nilli talaði mig á endanum af því að kaupa herlegheitin því „Í hvaða tilefni ætlarðu að klæðast þessu?“ Uu alltaf? Sé enn eftir því að láta ekki verða af.

Hvað finnst þér heitast fyrir 2026?

Ég spilaði billjarð á Ölver um daginn með vel völdnu fólki. 

Ég var klæddur í Canadian Tuxedo, allt gallaefni í sama lit og það kom stelpa upp að mér sem sagðist sjálf vera fatahönnuður og hrósaði mér hástert. 

Það fór beinustu leið í egóið þannig það er þjóðbúningur 2026 fyrir mér.

Býrðu yfir einhverju góðu ráði þegar það kemur að tísku?

Ég fæ að vitna í sjálfan mig og bendi á hvað það er auðvelt fyrir okkur strákana að klæða okkur úr drengjum yfir í menn. Bindið maður, ef það er í stíl við jakkann eru allir vegir þér færir Mr. Bond.

Hér má lesa kostulegt viðtal við Starkað er varðar bílaþjófnað: