Þjáningar­þrí­burar fylgdust að á öllum skóla­stigum

„Heilt yfir var þægilegt að það var stutt í næsta mann ef maður var stopp í einhverju. Það var fínt að hafa þjáningarbræður með sér í þessu, bókstaflega,“ segir Jón Friðrik í samtali við fréttastofu.

„Maður var stundum uppi í skóla að læra en svo fór maður heim, tók pásu og hélt áfram að læra um kvöldið. Þá var stutt í aðstoð ef maður var stopp og maður gat rætt hitt og þetta og fengið meira út úr því hugsa ég,“ segir Jón Friðrik.

Bræðurnir fylgdust ekki aðeins að í verkfræðinni heldur voru þeir eins og ber að skilja samferða í gegn um grunnskólann, þó þeir hafi ekki alltaf verið í sama bekk. Þeir voru allir í handbolta og fótbola, áttu sömu vini og svipuð áhugamál. Bræðurnir fóru svo allir í Verslunarskóla Íslands þegar að því kom og þar var fátt sem skildi þá að.

„Við ákváðum ekki í sameiningu að velja Versló eða velja iðnaðarverkfræði í HÍ þegar við fórum í nám. Við vorum bara í sitthvoru horninu og tókum ákvörðun fyrir okkur sjálfa. Við völdum allir náttúrufræði-eðlisfræðibraut í Versló og völdum allir þýsku sem þriðja tungumál líka þannig að við enduðum allir í sama bekk í Versló,“ segir Jón.

Samkeppnin var af hinu góða

Að loknum menntaskóla tók svo við val um hvað tæki við. Eins og áður hefur verið getið varð iðnaðarverkfræði fyrir valinu hjá öllum þremur og segir Jón Friðrik að það hafi vakið einhverja athygli til að byrja með en spennan við það hafi fljótt dáið út.

„Já, við vorum í sama vinahópi í verkfræðinni. En maður þekkti furðumikið af fólki fyrir en við vorum í sama hópi þar. Þetta vakti einhverja athygli fyrst, maður heyrði að það var kannski eitthvað rætt fyrstu mánuðina en fólk var fljótt farið að venjast þessu. Ég held að það hafi allir vitað það eftir fyrstu vikuna, svona slúður fer um eins og eldur í sinu,“ segir Jón.

Hann segir það hafa verið gott aðhald að hafa bræður sína samferða sér í náminu. Samkeppnin hafi verið einhver.

„En ég held að það hafi bara verið heilbrigð samkeppni. Hún var af hinu góða, þetta var engin geðveiki. Maður var stundum að bera saman einkunnir en það var alltaf af hinu góða. Ég held að það hafi líka verið góður hvati til að gera betur en næsti bróðir,“ segir Jón Friðrik.

„Mamma eða pabbi myndu segja nei“

En hvað tekur svo við? Þeir bræður hafa allir ákveðið að taka sér árspásu frá námi, enda hafa þeir setið á skólabekk frá því þeir voru sex ára gamlir.

„Ég held að við séum allir að stefna að því að fara í nám út, í master. En ég get alveg sagt þér það að það verður ekki það sama. Ég held að ef kemur að því held ég að mamma eða pabbi myndu segja nei. Við erum ekki að fara að velja sama nám,“ segir Jón.

Hann segist halda að áhugasvið þeirra innan verkfræðinnar liggi á mismunandi sviðum.

„Við höfum allir veturinn til að skoða skóla og ákveða hvað við viljum læra. Annars erum við alveg blautir á bak við eyrun á vinnumarkaðinum þannig að kannski lærum við líka eða vitum meira eftir ár af vinnu hvað við viljum læra og hvað við viljum ekki læra. Ég held að sjóndeildarhringur okkar allra muni víkka í vetur, við erum allir búnir að sitja á skólabekk í ég veit ekki hvað mörg ár. Þannig að maður reynir að víkka sjóndeildarhringinn,“ segir Jón.