Svalirnar urðu að tveggja hæða palli

Margrét Tryggvadóttir rithöfundur þráði að geta gengið út í garðinn sinn af svölunum. Þegar loksins var gengið í verkið urðu svalirnar að tveggja hæða palli.

Margrét flutti í Reynihvamm í suðurhlíðum Kópavogs fyrir rúmlega tuttugu árum, þá nýbyrjuð að búa. 

„Þetta er elsti hluti bæjarins, mjög gróinn og alltaf gott veður. Ég man þegar ég flutti hingað fyrst þá fannst mér ég vera komin til Danmerkur. Hér hafði öspum verið plantað og þær orðnar risastórar. Þær hafa nú margar verið höggnar núna þó það sé nóg eftir en ég gleymi aldrei lyktinni sem var hér og tilfinningunni fyrir því að búa inni í skógi.

Við bjuggum á neðri hæð sem var gengið inn í úr garðinum svo við vorum með opið út frá apríl og fram í október og garðurinn varð eiginlega hluti af íbúðinni.

Í þessu hverfi eru húsin frekar lítil en garðarnir risastórir enda ræktaði fólk sér til matar hér á árum áður og gerir enn, nágrannarnir eru með hænsni og skemmtileg sveitastemming. Og okkur fannst æðislegt að geta gengið beint út í garð,“ segir Margrét.

Fjölskyldan stækkaði við sig í sömu götu árið 2001 en þar fylgdi böggull skammrifi. 

„Það voru einar litlar svalir á efri hæðinni og svo þurfti að ganga hring í kringum húsið til að komast í garðinn. Við söknuðum þess mikið að komast ekki fyrirhafnarlaust út í garð.“

Því var ákveðið að setja stiga fram af svölunum og niður í garðinn en af ýmsum ástæðum dróst verkið þannig að þegar loks var hægt að hefjast handa hafði hugmyndin tekið ýmsum breytingum.

„Það sem átti að verða örlítil stækkun á svölunum varð að stórum palli og stiga niður og svo árið eftir var komið að því að endurnýja hellur sem voru í garðinum undir svölunum og við ákváðum að setja bara pall þar líka. Þannig að núna er ég með pall á tveimur hæðum,“ segir Margrét alsæl og bætir við að þar sé alltaf skjól. 

„Það getur alveg blásið inn á hann og fennir stundum en oftast er ótrúlegt skjól og við grillum hér allt árið.“

Margrét segir að húsgögnin á pallinum séu samansafn héðan og þaðan þó uppistaðan sé garðhúsgögn sem eiginmaður Margrétar, Jóhann Hansen, fékk í þrítugsafmælisgjöf fyrir sautján árum.

Tengdafaðir Margrétar sér svo um að prýða pallinn blómum en annars er stefnan að leyfa því að vaxa óáreitt sem ákveður að sá sér í potta og kirnur. 

Fyrir nokkrum árum var settur heitur pottur á neðri pallinn og svo náttúrlega róla.

„Þetta er bekkur sem maðurinn minn smíðaði og hægt er að rugga sér í. Það er skyggni yfir og mikið skjól og dásamlegt að sitja þar og lesa eða spjalla.“