Dauðinn er leikur einn

Þórarinn Þórarinsson hefur komist að því að þeir sem aldrei deyja verða að vanda sig við að

Poppstjörnur, kvikmyndaleikarar og annað frægt fólk úti í hinum stóra heimi er ódauðlegt. Það neyðist auðvitað til þess að geispa golunni fyrr eða síðar eins og við hin en ólíkt okkur hinum dauðlegu lifa þau áfram í minningu allrar heimsbyggðarinnar.



Það þarf sterk bein til að lifa í kastljósi fjölmiðla og hafa það hangandi yfir sér að sjálfur dauðinn mun ekki einu sinni slökkva þau ljós og því verða stjörnurnar í raun að lifa lífi sínu öllu þannig að það geti staðið undir eilífiðinni.



James Dean, Elvis Presley, Marilyn Monroe, Humphrey Bogart, John F. Kennedy og Winston Churchill og Jónas Hallgrímsson. Það væri alveg galið að halda því farm að þetta fólk sé dautt. Skrautlegt lífshlaup þeirra, afrek í poppmenningunni og á stundum tragískir dauðdagar hafa tryggt þeim eilíft líf. Sama má segja um snillingana Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kurt Cobain og Jim Morrison. Öll höfðu þau vit á því að deyja 27 ára og tryggja sér þannig eilíft líf. Þau væru öll örugglega ömurleg og sorgleg gamalmenni hefðu þau ekki dáið á toppnum. Sjáiði bara Paul McCartney.



Annars fór ég að pæla í eilífðarmálum stjarnanna eftir að spikfeitt, biturt, geðstirt gamalmenni og jafnvel líka illmenni, Marlon Brando, kvaddi þennan heim á dögunum. Hann var á sínum yngri árum kyntákn, ofurtöffari og frábær leikari en það er hætt við að ferskari minningar um pirruðu fitubolluna skyggi á eilífðarmynd Brandos. Það var mikill afleikur hjá þessum stórleikara að lifa svona lengi. Það hefði verið öllum fyrir bestu ef hann hefði dáið áður en hann lék í Eyju dr. Moreaus. Það nennir enginn að muna til lengdar eftir feitum kalli sem var frábær leikari á milli þess sem hann lék í drasli fyrir peninga.